Les Enfants Terribles | Educatie
Educatie Les Enfants Terrible
Rondom de opera Les Enfants Terribles ontwikkelde Opera Zuid een educatietraject in samenwerking met het Grotius College in Heerlen. Leerlingen uit 4 HAVO/VWO (CKV) lieten zich inspireren door drie scènes uit deze intrigerende opera van Philip Glass, gebaseerd op het verhaal van Jean Cocteau.
Als aftrap bezochten Opera Zuid-medewerkers Lobke Houkes en dramaturg Joep Hupperetz de klas. Zij namen de leerlingen mee in de wereld van de opera: het verhaal, de ontstaansgeschiedenis, de muzikale stijl en de onderliggende thematiek. De volgende vragen stonden centraal: Welke thema’s komen terug in dit verhaal? Waar denk je aan, wanneer je dit leest? Hoe verhouden fantasie en werkelijkheid zich tot elkaar?
Met deze bagage gingen de leerlingen zelf aan de slag. Onder begeleiding van hun docenten Puck Brouwers en Ron Daelemans onderzochten zij hoe je gevoelens als beklemming, intimiteit en vervreemding kunt vertalen naar beeld, vorm en klank. Dat leidde tot een grote diversiteit aan kunstwerken. Er werden kostuumontwerpen gemaakt, miniatuurpiano’s en er ontstonden zelfs eigen geschreven muziekstukken, uiteraard alles geïnspireerd op de muziek van Philip Glass en het verhaal van Jean Cocteau.
Coen en Owen
Wij hebben in het 3D-ontwerpprogramma Shapr3D de scène van het toneelstuk Les Enfants Terribles nagemaakt, gebaseerd op hoe wij ons deze voorstelden aan de hand van de tekst. Uit de beschrijvingen in het verhaal hebben wij opgemaakt dat de kamer een zolderachtige sfeer had, met overal verspreide kussens en kleding. Daarnaast wordt er gesproken over een matras in het midden van de kamer en een hooggeplaatst raam. Dit hebben wij verwerkt in ons ontwerp.
Tijdens het ontwerpproces hebben wij in Shapr3D geëxperimenteerd met verschillende lichtinstellingen. Zo hebben wij onderzocht hoe we de ruimte een knusse, warme sfeer konden geven, maar ook hoe we juist een kille en afstandelijke uitstraling konden creëren. Op deze manier hebben wij geprobeerd de emoties en onderlinge spanningen uit het verhaal te verwerken in de scène.
Senna (15 jaar) en Nina (15 jaar)
Het gedicht gaat over twee jongeren die in hun eigen wereld zitten en doen alsof alles een spel is. Maar, eigenlijk worden hun gevoelens te heftig en snappen ze zelf niet goed wat er gebeurt. Daardoor gaat het mis.
Guusje Gubbels (16 jaar)
Robin Boels (16 jaar)
Ik wilde graag een outfit maken, die paste bij scene 19. Sommige opmerkelijke aspecten zie je terug in mijn ontwerp, zoals:
De witte, wolkachtige afwerking van de taille band en de onderkant van de jurk. Dit verwijst naar de droom van Elizabeth. Deze wolkachtige afwerking straalt een dromerige sfeer uit. Ook heb ik een klok als sieraad om haar nek gehangen. Dit is de klok die Elisabeth hoort tikken. Ik heb ervoor gekozen om de jurk op te bouwen uit lagen. Dit moet de trap voorstellen. Ik heb gekozen om rode aspecten in de stof te verwerken. Deze kleur verwijst in mijn ogen naar iets onheilspellends: de dood van Paul. De kraag staat voor isolatie, want de opera gaat erover dat de hoofdrolspelers zich afsluiten van de wereld en opsluiten in de kamer.
Floor Lebens
In mijn tekening zie je verschillende figuren die door elkaar heen bewegen in een soort golvende vorm. Het lijkt een beetje alsof ze zweven of in een droom zitten. De blauwe lijnen stellen beweging en een fantasiewereld voor. Ik heb geel en paars gebruikt zodat de personen goed opvallen. Het past bij de opera omdat het ook gaat over fantasie en dingen die tot leven komen.
Sam van der Miessen (15 jaar)
Ik heb gekozen om een collage te maken bij Scene 17.
NARRATOR
“From that moment, Élisabeth could no longer stop. Her heart beat like the blows of an axe. None of her thoughts matched what she did. The spirit of the room had taken her place – a kind of double guiding her hands, as a spirit takes hold of a man of business to save him from ruin, or a sailor to keep him from drowning, or of a criminal to invent the perfect alibi.”
Lana (16 jaar)
Ik heb bij Scène 17 een flip book gemaakt. Je ziet hoe Élisabeth zelf de controle niet meer heeft.
Broocqelin Hilman (16 jaar)
Voor de tekst “He slept on a pile of cushions, covered with old coats. The single mattress on the floor became their stage.” uit scène 8a, heb ik een modeontwerp gemaakt. Het bestaat uit kussens die als een soort cape dienen, jassen die samengeknoopt en genaaid zijn om een stofjas te vormen en een pyjama. Verder heeft het model nog een maillot en sloffen aan. Voor het stukje “The single mattress on the floor became their stage.” zie je dat ik onder de voeten van het model een matras heb getekend, zodat het lijkt op een podium.
Melissa Hoenen
Ik heb deze maquette gemaakt met klei, lijm, verf, stift, houtstokjes en licht voor de sfeer. Mijn bedoeling was om te laten zien hoe ik me de “room” voorstelde. Ik heb uit de tekst de matras met kussens en jassen en de klok gehaald.
Yara-Mae Odon (15 jaar) en Semmi Reuters (15 jaar)
Wij hebben een gedicht geschreven met vier strofes op basis van het verhaal van Les Enfants Terribles. We zijn wat dieper ingegaan op de gevoelens en omgeving van Lise en Paul. Ook is het gebaseerd op hoe wij het verhaal opvatten en is de tekst uit ons beeld geschreven.
Rafael (15 jaar), Casper (15 jaar) en Hassan (15 jaar)
Wij hebben een piano gemaakt die in het teken staat van het verhaal. Op de piano hebben we verschillende tekeningen gemaakt die een belangrijke rol spelen in het verhaal.
Brechje Aarts (15 jaar)
Ik heb een tekening gemaakt gebaseerd op scène 19. Elisabeth ligt in haar bed te dromen. Ze droomt dat ze over een blauwe weg loopt. Op de achtergrond heb ik een oog getekend dat bestaat uit pianotoetsen, want de operazangers worden begeleid door vier piano’s.
Fenje Vanderschuren (16 jaar)
In mijn kunstwerk heb ik laten zien hoe Élisabeth de controle over zichzelf verliest in scéne 17. De grote handen boven haar stellen de geest of het “dubbel” voor dat haar overneemt en haar handelingen stuurt. Door de dunne lijnen lijkt ze op een marionet, alsof ze geen eigen wil meer heeft. De donkere achtergrond en de ruwe arcering zorgen voor een onrustige en chaotische sfeer. Het contrast tussen haar lichte lichaam en de donkere omgeving laat zien hoe kwetsbaar ze is en hoe ze wordt overgenomen door iets dat sterker is dan zijzelf.
Pepijn Raijmakers (16 jaar)
Ik heb een toneel op een matras gemaakt. In de tekst stond: “Een enkele matras op de vloer werd hun toneel”, dus dat heb ik letterlijk gemaakt.
Imke Faas (16 jaar)
Op de tekening zie je op de voorgrond een persoon staan die een zakenman moet voorstellen. Achter hem zie je de zonsondergang (de ondergang van de zakenman). In de zee voor de zonsondergang zie je dat er iemand verdrinkt. Verder zie je dat er een geest achter de zakenman aan zweeft. Ze heeft een bijl vast en je kunt haar hart zien.
Deze tekening is dan uiteindelijk het resultaat van het samenvoegen van een paar zinnen uit de scène.
Yfke Evers (16 jaar) en Dilayla Scheffer (15 jaar)
Ik heb een schoenendoos gebruikt om de kamer uit het verhaal (scène 19) na te maken. De doos stelt niet alleen de kamer van Elisabeth voor, maar ook de droom van haar. Het bed laat aan de linker kant zien dat Elisabeth slaapt en droomt. Het blauwe pad verwijst naar het ‘het blauwe pad’ uit haar droom. Als je vervolgens het blauwe pad volgt, dan kom je uit bij haar droom.
Bjarne Fisscher (15 jaar) Jody Bakker (15 jaar)
Wij werden geïnspireerd door de kamer waar de voorstelling zich in afspeelt. De muren zijn bekliederd met tekeningen die de hoofdpersoon gemaakt heeft. Dat hebben wij laten zien op de voorkant van het shirt. Op de achterkant van het shirt hebben wij laten zien dat, na het verhuizen, de sfeer donkerder werd en dat er weinig kleur tevoorschijn kwam. In het groot zie je de titel van de voorstelling.
Nienke Voorham (16 jaar)
Ik heb een korte striptekening gemaakt over scène 19, waarbij Élisabeth aan het slapen is terwijl het buiten sneeuwt. In haar droom loopt ze door een grote, lege hal op een lang, blauw tapijt. Ze noemde het ‘Het Blauwe Pad’. Aan het einde van de hal beklom ze ‘De Heuvel’ waar Paul lag. Naast hem ligt een klein apparaat, een glas met vergif. Een bel van afscheid gaat, het tikken van de klok is geweest. Paul sterft.
Laurèn Ummelen
Ik heb een jurk bedacht voor scène 9. Voor het koude gevoel dat bij de scène past, heb ik ijsvlokjes op de jurk getekend. Voor het vergif, waarbij haar man dood is gegaan heb ik ook op de jurk getekend.
Lotte Korver (15 jaar)
Ik heb een gedichtje geschreven over het moment waarin Elisabeth de liefdesbrief vindt, die Paul voor Agathe heeft geschreven. Ze is jaloers maar ook bang om hem te verliezen.
Faye S (16 jaar) en Elin S (15 jaar)
Wij hebben een folder gemaakt, waarbij er informatie staat over de voorstelling, Opera Zuid zelf, een eigen gedicht en nog veel meer!
Lynn Mennicken (15 jaar)
Ik heb dit gedicht gemaakt omdat het verhaal veel fantasie en gevoelens heeft. In het verhaal speelt de kamer een belangrijke rol, omdat de personages daar hun eigen spel en dromen hebben. Ook vond ik het interessant dat Élisabeth jaloers wordt door de brief van Paul en dat ze later droomt dat hij sterft. Daarom heb ik een gedicht geschreven dat kort laat zien wat er in het verhaal gebeurt.
Anoniem (15 jaar)
Dit werk is gebaseerd op scène 19 waarin Élisabeth richting “the great hall” loopt met het blauwe tapijt.
.
Anouk Haegmans (15 jaar)
Ik heb een tekening gemaakt bij scène 17. Ik heb Élisabeth getekend met een geest achter haar om te laten zien dat ze niet helemaal zelf handelt. De geest stuurt haar handen, zoals in de tekst staat: “a kind of double guiding her hands.”
Kyan Janssens
Ilse (15 jaar)
Ik heb een decorontwerp gemaakt. Het is gebaseerd op “the Room”.
Sienna Wijnen (16 jaar)
Rania Cramer (17 jaar)
Ik heb een gedicht geschreven dat gebaseerd is op scène 17 uit Les Enfants Terribles van Jean Cocteau. Ik heb geprobeerd om me in te leven in hoe Élisabeth zich op dat moment voelt. Ze lijkt de controle over zichzelf een beetje te verliezen en haar gedachten handelen niet meer samen met haar daden. In mijn gedicht probeer ik dat gevoel te beschrijven, alsof er een onzichtbare kracht is die haar stuurt en alsof de kamer om haar heen een eigen geest heeft die invloed op haar heeft. Zo wilde ik laten zien hoe verwarrend en intens dit moment voor haar kan zijn.
Sophie Kolenburg (17 jaar)
Frederique Langen (15 jaar)
Luc Krotwaar (15 jaar)
Ik heb deze gif fles gemaakt met mijn 3d pen omdat iemand in een van de scenes vergif inneemt. Ik vond dit dus leuke inspiratie om deze giffles te maken. Ik heb de fles groen gemaakt, omdat dit voor mij de kleur is van vergif.
Maja Romankiewicz (16 jaar)
Ik heb ervoor gekozen om een tekening te maken. Ik heb een klok gemaakt waar een vrouw dromerig in zit te kijken. Ik heb dit getekend, omdat ik het vond passen bij de zinnen: “Listen- The bell of farewell. It must have been the ticking of a clock.” Deze zinnen zijn afkomstig uit scene 19. Verder heb ik een piano getekend, omdat mij verteld is dat de opera begeleid wordt door piano’s. De tekening is gemaakt met kleurpotlood en verfmarkers. Als laatste heb ik de bijbehorende zinnen naast de tekening geschreven.
Janneke Andriolo (16 jaar), Libby Jegerings (15 jaar), Nirida Frijns (16 jaar) en Sofia Minten (15 jaar)
Genyva Nahr (16 jaar)
Charlotte Steinbusch (16 jaar)
Marwin Busscher
Bauke Knibbeler
Dit kunstwerk heb ik genomen met mijn gameboy camera, geüpload naar mijn computer en daarna nog verder bewerkt. Ik heb het verbonden met het stukje waarin Paul doodgaat. Je kijkt terug in een herinnering, alleen de andere persoon die er in zit is er niet meer.
Jadey Sozanski (16 jaar)
Yamiro Langohr
Ik heb dit gedicht geschreven, omdat ik het vind passen bij het thema van de voorstelling. Je leest het gedicht in het perspectief van Elisabeth. Je maakt haar emoties mee door het verhaal heen wat je vast kan pakken tot het verhaal en met een mysterieus einde ook benieuwd maakt naar de voorstelling.
Luca (15 jaar) en Annes (15 jaar)
Deze staande klok staat symbool voor ‘the game’. Het is een alzheimer klok, in de vorm van een 11, omdat om 11 uur ‘the game’ begint. Ook ziet het er mysterieus uit.
Dina (16 jaar) en Angy (16 jaar)
We hebben geprobeerd om het verhaal tot leven te brengen. In de hoek zie je een stapel kussens met oude jassen eroverheen. Daar ligt Gerard. Aan de andere kant van de kamer ligt een enkele matras op de vloer, waar een licht op schijnt. Dat licht zorgt voor extra spanning en laat het drama beter zien. Wij kozen deze scene omdat de ruimte in het verhaal duidelijk wordt beschreven. Wij wilden laten hoe wij die kamer voor ons zagen.
Jwan Abuhijil
De tarotkaarten in mijn kunstwerk symboliseren de emoties, zoals ik denk dat de personages zich voelen in hun eigen wereld.
Niels en Anne
We hebben gekozen om een trieste cel te maken, omdat Paul en Elisabeth steeds meer afgesloten raken van de buitenwereld. Hun kamer voelt als een gevangenis waar ze vastzitten in hun eigen wereld. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal zitten ze gevangen in hun gevoelens, zoals jaloezie, en hun afhankelijkheid van elkaar. Daarom ziet de cel er somber en verdrietig uit. De speelkaart in de cel laat zien dat hun leven een soort spel wordt, waarin ze met elkaar spelen en regels maken, maar waar ze uiteindelijk niet echt uit kunnen ontsnappen.
