BOM 2026

 

Archief

• BOM 2026

  17 april 202613:36 Reacties uitgeschakeld voor BOM 2026

  

  Info

  Met Buurt Opera Malpertuis (BOM) brengen buurtbewoners hun verhalen en ervaringen op het podium van Opera Zuid. Samen met Tamara Jongerden (regie), Ginette Puylaert (zang en co-regie), Tim Sabel (muzikale leiding) en Tim Stoter (kinder repetities) geven ze – vanuit Studio Malpertuis, de thuisbasis van Opera Zuid – een kijkje in hun leven. Dit jaar creëren de deelnemers een muziek-theatrale collage-voorstelling waarin kerst de hoofdrol speelt.
  

  Kerst? JA/NEE

  Kun je je zelfs in de zomer verheugen op het vieren van een fijne, warme, gezamenlijke kerst? Of ben je blij als de winterse feestdagen weer voorbij zijn? Waarom? 

  Dit jaar zijn alle gemengde gevoelens rondom kerst en winterse feestdagen welkom bij de BOM op het Malpertuisplein: we vertellen en zingen in een gezellig theatraal kerstconcert over waarom wij wél of níet kerst (willen) vieren…

  Je bent welkom: als je keihard voor NEE kiest of hartstochtelijk JA roept. Want we zijn er deze feestdagen voor iedereen!

  In de muziektheatervoorstelling Kerst JA/NEE hoor je de leukste, mooiste klassieke- en pop-kerstmuziek, liedjes waar we mee doodgegooid worden, of onbekendere stukken; van Bing Crosby en Mariah Carey tot Benjamin Britten en Samuel Barber. Ken je die niet? Kom dan zeker luisteren! 

  De muziek wordt uitgevoerd door studenten van Conservatorium Maastricht, samen met de Buurt Opera Malpertuis-spelers.

  De BOM speelt voorstellingen van Kerst? JA/NEE op 14, 15 en 16 december 2026.
  

  Meer info over het gratis reserveren van tickets volgt.

  De BOM is een samenwerking tussen Opera Zuid, Conservatorium Maastricht, welzijnsonderneming Trajekt en de Kunstketel en wordt mede mogelijk gemaakt door Elisabeth Strouven Fonds en Stichting Kanunnik Salden/Nieuwenhof.

  ---

  TICKETS

  Info

  Met Buurt Opera Malpertuis (BOM) brengen buurtbewoners hun verhalen en ervaringen op het podium van Opera Zuid. Samen met Tamara Jongerden (regie), Ginette Puylaert (zang en co-regie), Tim Sabel (muzikale leiding) en Tim Stoter (kinder repetities) geven ze – vanuit Studio Malpertuis, de thuisbasis van Opera Zuid – een kijkje in hun leven. Dit jaar creëren de deelnemers een muziek-theatrale collage-voorstelling waarin kerst de hoofdrol speelt.
  

  Kerst? JA/NEE

  Kun je je zelfs in de zomer verheugen op het vieren van een fijne, warme, gezamenlijke kerst? Of ben je blij als de winterse feestdagen weer voorbij zijn? Waarom? 

  Dit jaar zijn alle gemengde gevoelens rondom kerst en winterse feestdagen welkom bij de BOM op het Malpertuisplein: we vertellen en zingen in een gezellig theatraal kerstconcert over waarom wij wél of níet kerst (willen) vieren…

  Je bent welkom: als je keihard voor NEE kiest of hartstochtelijk JA roept. Want we zijn er deze feestdagen voor iedereen!

  In de muziektheatervoorstelling Kerst JA/NEE hoor je de leukste, mooiste klassieke- en pop-kerstmuziek, liedjes waar we mee doodgegooid worden, of onbekendere stukken; van Bing Crosby en Mariah Carey tot Benjamin Britten en Samuel Barber. Ken je die niet? Kom dan zeker luisteren! 

  De muziek wordt uitgevoerd door studenten van Conservatorium Maastricht, samen met de Buurt Opera Malpertuis-spelers.

  De BOM speelt voorstellingen van Kerst? JA/NEE op 14, 15 en 16 december 2026.
  

  Meer info over het gratis reserveren van tickets volgt.

  De BOM is een samenwerking tussen Opera Zuid, Conservatorium Maastricht, welzijnsonderneming Trajekt en de Kunstketel en wordt mede mogelijk gemaakt door Elisabeth Strouven Fonds en Stichting Kanunnik Salden/Nieuwenhof.

  ---

  TICKETS

  Cast

  Zang en spel	BOM-deelnemers
  Kinderen	BOM Kids
  Piano	Tim Sabel

  Creatives

  Regie	Tamara Jongerden, Ginette Puylaert
  Muzikale leiding	Tim Sabel
  Zangoaching	Ginette Puylaert
  Kinderrepetities	Tim Stoter
  Toneelbeeld	Nathalie Smeets
  Kostuums	Kostuum atelier Opera Zuid
  Dramaturgie	Joep Hupperetz
  Productieleiding	Kyra Bertram
  Opbouwwerk	Manon Pachen (Trajekt)

  Media

  Foto

  Video

  Partners

  

  

  

  

• Impressions de Pelléas

  3 april 202612:33 Reacties uitgeschakeld voor Impressions de Pelléas

  

  Info

  Schrijver Maurice Maeterlinck publiceerde in 1892 zijn toneelstuk Pelléas et Mélisande, over twee halfbroers die genegenheid opvatten voor dezelfde, raadselachtige vrouw. Het sprookjesachtige verhaal, dat de verbeelding prikkelt maar zich nooit helemaal laat doorgronden, inspireerde componist Debussy tot een vernieuwende compositie die nog altijd betovert. In de kern zoomt deze opera Pelléas en Melisande (1902) in op twee rivaliserende broers, een vrouw, hun verlangens en – natuurlijk – het tragische einde dat hen allen samenbrengt en uit elkaar scheurt.

  De muzikale leiding is in handen van het jonge multitalent Benjamin Perry Wenzelberg, die ook een van de pianopartijen voor zijn rekening neemt. Joe Hill-Gibbins, bekend om zijn sobere en fysieke theatertaal, regisseert de zangers in deze mysterieuze muzikale vertelling.  De Nationale Opera Studio is een tweejarig programma waarin jonge zangers en repetitoren klaargestoomd worden voor een internationale operacarrière, geleid door de gerenommeerde sopraan Rosemary Joshua.  

  Impressions de Pelléas is een coproductie van Opera Zuid, De Nationale Opera en de Nederlandse Reisopera, en daarmee onderdeel van de samenwerking tussen de drie operagezelschappen om talentontwikkeling te stimuleren.

  Impressions de Pelléas duurt 95 minuten zonder pauze en wordt gezongen in het Frans, met Nederlandse boventiteling.

  TICKETS

  Info

  Schrijver Maurice Maeterlinck publiceerde in 1892 zijn toneelstuk Pelléas et Mélisande, over twee halfbroers die genegenheid opvatten voor dezelfde, raadselachtige vrouw. Het sprookjesachtige verhaal, dat de verbeelding prikkelt maar zich nooit helemaal laat doorgronden, inspireerde componist Debussy tot een vernieuwende compositie die nog altijd betovert. In de kern zoomt deze opera Pelléas en Melisande (1902) in op twee rivaliserende broers, een vrouw, hun verlangens en – natuurlijk – het tragische einde dat hen allen samenbrengt en uit elkaar scheurt.

  De muzikale leiding is in handen van het jonge multitalent Benjamin Perry Wenzelberg, die ook een van de pianopartijen voor zijn rekening neemt. Joe Hill-Gibbins, bekend om zijn sobere en fysieke theatertaal, regisseert de zangers in deze mysterieuze muzikale vertelling.  De Nationale Opera Studio is een tweejarig programma waarin jonge zangers en repetitoren klaargestoomd worden voor een internationale operacarrière, geleid door de gerenommeerde sopraan Rosemary Joshua.  

  Impressions de Pelléas is een coproductie van Opera Zuid, De Nationale Opera en de Nederlandse Reisopera, en daarmee onderdeel van de samenwerking tussen de drie operagezelschappen om talentontwikkeling te stimuleren.

  Impressions de Pelléas duurt 95 minuten zonder pauze en wordt gezongen in het Frans, met Nederlandse boventiteling.

  TICKETS

  Cast

  Zang	Zangers van De Nationale Opera Studio

  Creatives

  Regie	Joe Hill-Gibbins
  Muzikale leiding	Benjamin Perry Wenzelberg

  

  Joe
  Hill-Gibbins

  Regie

  

  Benjamin
  Perry Wenzelberg

  Muzikale leiding

  Media

  Foto

  Video

  Partners

  

  

  

• Uprising

  30 maart 202616:30 Reacties uitgeschakeld voor Uprising

  

  Info

  Met Uprising brengt Opera Zuid samen met Het Geluid Maastricht en De Nationale Opera een grootschalige community-opera die raakt aan één van de thema’s van deze tijd: de klimaatcrisis, en vooral het gesprek daarover. Op straat, in de politiek, aan de keukentafel, tussen generaties en op het schoolplein.

  Uprising gaat over de opstand van jonge mensen voor klimaatactie, voor verandering én hun smeekbede voor een betere wereld. De opera vertelt het verhaal van een moeder en dochter die lijnrecht tegenover elkaar staan, en laat zien hoe maatschappelijke spanningen doorwerken in persoonlijke relaties. Het is een diepmenselijk verhaal over luisteren, botsen en samenleven.

  In de regie van Gable Roelofsen en Romy Roelofsen wordt Uprising een collectieve ervaring. Een koor van honderd community-zangers en zes professionele solisten vormen samen een mini-samenleving op het podium. Professionals en amateurs staan zij aan zij: iedereen draagt bij aan het verhaal en het beeld. Romy: ‘Samen zingen begint met luisteren. Daar waar luisteren wordt verbonden aan deze (klimaat)thematiek is dat een voorbeeld van hoe een wereld er óók uit zou kunnen zien.’ Gable: ‘De maatschappelijke wrijving wordt onderdeel van de ontroering van de muziek. Uprising gaat over die omgang met onrust en ongelijkheid’.

  Jonathan Dove’s muziek is groots, lyrisch en direct in haar emotionele zeggingskracht. De krachtige samenzang en rijke orkestklanken maken Uprising tot een meeslepende opera-ervaring, in de zaal en op het toneel. Gable: ‘De energie spat van het podium en er zit heel veel beweging in het stuk.’ Romy: ‘Dat komt door de impact van het onderwerp én door de mensen die dit met hart en ziel uitvoeren.’

  Uprising nodigt uit tot gesprek, raakt hoofd én hart en laat de kracht van de stem horen.

  Uprising duurt ongeveer 125 minuten inclusief pauze en wordt gezongen en gesproken in het Engels, met Nederlandse en Engelse boventiteling.

  Interview Romy Roelofsen en Gable Roelofsen

  Al twintig jaar zijn Romy Roelofsen en Gable Roelofsen onder andere in Maastricht actief in muziektheater dat werkt met community’s. In dezelfde stad werkt ook Opera Zuid, gedreven door dezelfde passie voor opera. Jarenlang bewogen zij zich in elkaars nabijheid, maar nooit eerder bundelden zij hun krachten. Want een samenwerking ontstaat pas als álles klopt. Nu is het zover! Het Geluid creëert samen met Opera Zuid en De Nationale Opera de grootschalige community-opera Uprising van Jonathan Dove. Uprising laat de kracht van de stem horen, in al haar vormen.

  Waarom kiezen jullie nú – met de opera Uprising – voor de samenwerking met Opera Zuid?
  Gable: ‘Het is allereerst een prachtig werk, met hele mooie samenzang. Uprising gaat over activisme, maar het gaat – vooral – ook over hoe in het gezin en de gemeenschap met elkaar wordt omgegaan in meningsverschillen.’ Romy: ‘Daarom is het zo sterk om dit met gemeenschapskoren te doen. Het koor is een mini-samenleving van mensen met verschillende meningen. Samen zingen begint met luisteren. Daar waar luisteren wordt verbonden aan deze (klimaat)thematiek is dat een voorbeeld van hoe een wereld er óók uit zou kunnen zien.’ Gable: ‘Uprising gaat over die omgang met onrust en ongelijkheid’. Romy: ‘En over jezelf emanciperen en durven staan voor je eigen mening.’ Gable: ‘Centraal staat de relatie tussen moeder en dochter die elkaar niet begrijpen. Hoe gaat dat aan de keukentafel? Het soms zwijgend oneens zijn met elkaar. Dat maakt het een heel menselijke, herkenbare opera.’
  Romy: ‘Deze samenwerking klopt omdat we samen én een hoogwaardige opera kunnen maken én kunnen laten zien dat opera voor iedereen is. Daarbij is het proces van samen maken én praten over de thematieken heel belangrijk!’ Gable: ‘Veel voorstellingen proberen te ontsnappen aan de wereld. Wij geloven juist in een gedeelde ervaring tussen mensen met verschillende perspectieven waarin je stilstaat bij wat er schuurt.’
  
  Waarom werken jullie graag met de gemeenschap in muziektheaterstukken?
  G: ‘Wij houden heel erg van opera, maar vinden het jammer dat veel mensen het nog steeds zien als iets dat niet voor iedereen is.’ R: ‘Iets elitairs.’ G: ‘Wij zijn zelf ook niet opgegroeid met klassieke muziek. Juist daarom willen we die wereld nu openen. Er komt een extra laag expressie vrij als mensen een podium nemen, die normaal niet op dat podium staan. Dat is heel feestelijk.’ R: ‘Ik stel graag de vraag: hoe leven we samen en hoe kunnen we dat beter doen? Die vraag onderzoek je het beste mét de mensen waar het om gaat. Dus niet alleen kijken naar het theaterstuk, maar het zelf dóén. Daarnaast kan opera heel erg emotioneren. Het raakt je niet alleen in je hoofd, maar ook in je hart en buik. En daar ontstaat beweging, hoe klein ook.’

  Hoe gaan jullie het maakproces van zo’n omvangrijke opera aan?
  G: ‘Voor ons staan de mensen centraal. We maken geen onderscheid tussen de professionals en het koor. Sámen zullen we de voorstelling maken.’ R: ‘Het gaat om het proces. Het voeren van het gesprek over het thema en de voorstelling is net zo belangrijk als de uiteindelijke opvoering. Tijdens de repetities, maar ook daarna, met het publiek.’

  Hoe zouden jullie Jonathan Dove’s muziek in Uprising omschrijven?
  R: ‘De muziek communiceert heel direct; je voelt wat je hoort en andersom. En de samenzang is heel sterk.’ G: ‘Ik zou het omschrijven als groots! Denk aan John Adams, Richard Wagner, een groot orkest, lyriek, rijke klanken. Je hoort en voelt de drive van de mensen die opstaan voor hun overtuigingen. De energie spat van het podium en er zit heel veel beweging in het stuk.’ R: ‘Dat komt door de impact van het onderwerp én door de mensen die dit met hart en ziel uitvoeren.’

  Hoe hopen jullie dat het publiek na afloop naar huis gaat?
  G: ‘Dat ze lijfelijk geraakt zijn.’ R: ‘Ja, dat ze bewogen zijn. Daarnaast hoop ik dat Uprising een katalysator zal zijn om het gesprek aan te gaan aan de eigen keukentafel.’ G: ‘Daarom hopen we ook dat er grootouders met kinderen en kleinkinderen in de zaal zitten. Zodat alle generaties – net zoals in de opera – met elkaar in gesprek gaan over dat wat er echt toe doet.’

  TICKETS

  Info

  Met Uprising brengt Opera Zuid samen met Het Geluid Maastricht en De Nationale Opera een grootschalige community-opera die raakt aan één van de thema’s van deze tijd: de klimaatcrisis, en vooral het gesprek daarover. Op straat, in de politiek, aan de keukentafel, tussen generaties en op het schoolplein.

  Uprising gaat over de opstand van jonge mensen voor klimaatactie, voor verandering én hun smeekbede voor een betere wereld. De opera vertelt het verhaal van een moeder en dochter die lijnrecht tegenover elkaar staan, en laat zien hoe maatschappelijke spanningen doorwerken in persoonlijke relaties. Het is een diepmenselijk verhaal over luisteren, botsen en samenleven.

  In de regie van Gable Roelofsen en Romy Roelofsen wordt Uprising een collectieve ervaring. Een koor van honderd community-zangers en zes professionele solisten vormen samen een mini-samenleving op het podium. Professionals en amateurs staan zij aan zij: iedereen draagt bij aan het verhaal en het beeld. Romy: ‘Samen zingen begint met luisteren. Daar waar luisteren wordt verbonden aan deze (klimaat)thematiek is dat een voorbeeld van hoe een wereld er óók uit zou kunnen zien.’ Gable: ‘De maatschappelijke wrijving wordt onderdeel van de ontroering van de muziek. Uprising gaat over die omgang met onrust en ongelijkheid’.

  Jonathan Dove’s muziek is groots, lyrisch en direct in haar emotionele zeggingskracht. De krachtige samenzang en rijke orkestklanken maken Uprising tot een meeslepende opera-ervaring, in de zaal en op het toneel. Gable: ‘De energie spat van het podium en er zit heel veel beweging in het stuk.’ Romy: ‘Dat komt door de impact van het onderwerp én door de mensen die dit met hart en ziel uitvoeren.’

  Uprising nodigt uit tot gesprek, raakt hoofd én hart en laat de kracht van de stem horen.

  Uprising duurt ongeveer 125 minuten inclusief pauze en wordt gezongen en gesproken in het Engels, met Nederlandse en Engelse boventiteling.

  Interview Romy Roelofsen en Gable Roelofsen

  Al twintig jaar zijn Romy Roelofsen en Gable Roelofsen onder andere in Maastricht actief in muziektheater dat werkt met community’s. In dezelfde stad werkt ook Opera Zuid, gedreven door dezelfde passie voor opera. Jarenlang bewogen zij zich in elkaars nabijheid, maar nooit eerder bundelden zij hun krachten. Want een samenwerking ontstaat pas als álles klopt. Nu is het zover! Het Geluid creëert samen met Opera Zuid en De Nationale Opera de grootschalige community-opera Uprising van Jonathan Dove. Uprising laat de kracht van de stem horen, in al haar vormen.

  Waarom kiezen jullie nú – met de opera Uprising – voor de samenwerking met Opera Zuid?
  Gable: ‘Het is allereerst een prachtig werk, met hele mooie samenzang. Uprising gaat over activisme, maar het gaat – vooral – ook over hoe in het gezin en de gemeenschap met elkaar wordt omgegaan in meningsverschillen.’ Romy: ‘Daarom is het zo sterk om dit met gemeenschapskoren te doen. Het koor is een mini-samenleving van mensen met verschillende meningen. Samen zingen begint met luisteren. Daar waar luisteren wordt verbonden aan deze (klimaat)thematiek is dat een voorbeeld van hoe een wereld er óók uit zou kunnen zien.’ Gable: ‘Uprising gaat over die omgang met onrust en ongelijkheid’. Romy: ‘En over jezelf emanciperen en durven staan voor je eigen mening.’ Gable: ‘Centraal staat de relatie tussen moeder en dochter die elkaar niet begrijpen. Hoe gaat dat aan de keukentafel? Het soms zwijgend oneens zijn met elkaar. Dat maakt het een heel menselijke, herkenbare opera.’
  Romy: ‘Deze samenwerking klopt omdat we samen én een hoogwaardige opera kunnen maken én kunnen laten zien dat opera voor iedereen is. Daarbij is het proces van samen maken én praten over de thematieken heel belangrijk!’ Gable: ‘Veel voorstellingen proberen te ontsnappen aan de wereld. Wij geloven juist in een gedeelde ervaring tussen mensen met verschillende perspectieven waarin je stilstaat bij wat er schuurt.’
  
  Waarom werken jullie graag met de gemeenschap in muziektheaterstukken?
  G: ‘Wij houden heel erg van opera, maar vinden het jammer dat veel mensen het nog steeds zien als iets dat niet voor iedereen is.’ R: ‘Iets elitairs.’ G: ‘Wij zijn zelf ook niet opgegroeid met klassieke muziek. Juist daarom willen we die wereld nu openen. Er komt een extra laag expressie vrij als mensen een podium nemen, die normaal niet op dat podium staan. Dat is heel feestelijk.’ R: ‘Ik stel graag de vraag: hoe leven we samen en hoe kunnen we dat beter doen? Die vraag onderzoek je het beste mét de mensen waar het om gaat. Dus niet alleen kijken naar het theaterstuk, maar het zelf dóén. Daarnaast kan opera heel erg emotioneren. Het raakt je niet alleen in je hoofd, maar ook in je hart en buik. En daar ontstaat beweging, hoe klein ook.’

  Hoe gaan jullie het maakproces van zo’n omvangrijke opera aan?
  G: ‘Voor ons staan de mensen centraal. We maken geen onderscheid tussen de professionals en het koor. Sámen zullen we de voorstelling maken.’ R: ‘Het gaat om het proces. Het voeren van het gesprek over het thema en de voorstelling is net zo belangrijk als de uiteindelijke opvoering. Tijdens de repetities, maar ook daarna, met het publiek.’

  Hoe zouden jullie Jonathan Dove’s muziek in Uprising omschrijven?
  R: ‘De muziek communiceert heel direct; je voelt wat je hoort en andersom. En de samenzang is heel sterk.’ G: ‘Ik zou het omschrijven als groots! Denk aan John Adams, Richard Wagner, een groot orkest, lyriek, rijke klanken. Je hoort en voelt de drive van de mensen die opstaan voor hun overtuigingen. De energie spat van het podium en er zit heel veel beweging in het stuk.’ R: ‘Dat komt door de impact van het onderwerp én door de mensen die dit met hart en ziel uitvoeren.’

  Hoe hopen jullie dat het publiek na afloop naar huis gaat?
  G: ‘Dat ze lijfelijk geraakt zijn.’ R: ‘Ja, dat ze bewogen zijn. Daarnaast hoop ik dat Uprising een katalysator zal zijn om het gesprek aan te gaan aan de eigen keukentafel.’ G: ‘Daarom hopen we ook dat er grootouders met kinderen en kleinkinderen in de zaal zitten. Zodat alle generaties – net zoals in de opera – met elkaar in gesprek gaan over dat wat er echt toe doet.’

  TICKETS

  Cast

  Lola Green	Madeline Saputra
  Angela Green	Ingeborg Bröcheler
  Clive Green	Quirijn de Lang
  Zoe Green	Yulietta Quevedo
  Quercus	Joe Chalmers
  Koor	Communitykoor Zuid
  Orkest	Philzuid

  

  Madeline
  Saputra

  Lola Green

  Website

  

  Ingeborg
  Bröcheler

  Angela Green

  Website

  

  Quirijn
  de Lang

  Clive Green

  Website

  

  Yulietta
  Quevedo

  Zoe Green

  Website

  

  Joe
  Chalmers

  Quercus

  

  Philzuid

  Orkest

  Website

  Creatives

  Muzikale leiding	Manoj Kamps
  Regie	Romy Roelofsen & Gable Roelofsen
  Scenografie	Davy van Gerven
  Kostuumontwerp	Benjamin Aerts
  Lichtontwerp	Glen D’haenens
  Choreografie	n.t.b.
  Dramaturgie	Willem Bruls
  Dramaturgie	Joep Hupperetz
  Koorleiding community volwassenen	Martin Wright
  Koorleiding community jongeren	Claudia Franzen

  

  Manoj
  Kamps

  Muzikale leiding

  Website

  

  Romy
  Roelofsen & Gable Roelofsen

  Regie

  Website

  

  Davy
  van Gerven

  Scenografie

  Website

  

  Benjamin
  Aerts

  Kostuumontwerp

  Website

  

  Glen
  D’haenens

  Lichtontwerp

  

  Willem
  Bruls

  Dramaturgie

  

  Joep
  Hupperetz

  Dramaturgie

  

  Martin
  Wright

  Koorleiding community volwassenen

  

  Claudia
  Franzen

  Koorleiding community jongeren

  Media

  Foto

  Video

• Frau Luna

  16:03 Reacties uitgeschakeld voor Frau Luna

  

  Info

  Met Frau Luna van Paul Lincke brengt Opera Zuid een onweerstaanbare Berlijnse operette naar de Nederlandse theaters. Regisseur Steef de Jong maakt met deze productie zijn debuut bij Opera Zuid en laat zien waarom dit genre springlevend is. In een volledig Nederlandse bewerking van Paulien Cornelisse komt Frau Luna tot leven als een fantasierijke, speelse en verkwikkende voorstelling.

  In Frau Luna raakt een groepje jonge dromers in de ban van de maan. Ze bouwen een luchtschip en gaan op zoek naar het ‘mannetje in de maan’. Daar belanden ze in de wonderlijke wereld van Frau Luna, waar vrijheid, liefde en fantasie de regels bepalen. Oude conventies verdwijnen, nieuwe verlangens bloeien op en niets is wat het lijkt. Of…blijkt de maanwereld uiteindelijk tóch een fantasierijke weerspiegeling van het aardse leven?

  Steef de Jong kiest bewust voor een zichtbare theaterillusie: met karton, touwtjes en inventieve theatrale vondsten bouwen de zangers een complete (maan)wereld op het toneel. ‘Ik vind het leuk om een wereld te creëren die haaks staat op de onze. Zeker in een tijd waarin je naar wordt van alle ellende groeit de behoefte aan luchtigheid, lichtheid, vreugde, opstijgen – letterlijk naar de maan! Het lied Ist die Welt auch noch so schön raakt wat dat betreft de kern van de operette: ooit gaat de wereld ten onder, dus kun je maar beter nú dansen en zingen!’

  De energieke, tijdloze muziek, met swingende marsritmes en cabareteske invloeden wordt verzorgd door Philzuid, onder leiding van muzikaal leider Enrico Delamboye. 

  Frau Luna duurt ongeveer 150 minuten inclusief pauze en wordt gezongen en gesproken in het Nederlands, met Engelse boventiteling.

  Interview met regisseur Steef de Jong
  
  Van jongs af aan wordt hij vrolijk van de zonnige driekwartsmaat tijdens de Nieuwjaarsconcerten. Tijdens zijn studie aan de kunstacademie ontdekte hij hoe fascinerend opera is. Maar pas toen hij de stoffige LP’s van zijn grootouders beluisterde, viel alles op z’n plek: operette raakte hem hélemaal en werd zijn grote inspiratiebron. Één titel staat al jaren bovenaan zijn verlanglijstje: Frau Luna van Paul Lincke. Laat je verrassen door een fantasievolle, humoristische maanreis vol vrolijke muziek en geestige woordkunst; hiervoor tekende niemand minder dan Paulien Cornelisse. Natuurlijk zullen de voor Steef zo kenmerkende karton-illusies niet ontbreken!

  Waarom wil je Frau Luna graag naar de Nederlandse theaters brengen?
  ‘Deze operette is een en al fantasie en biedt veel vrijheid om lekker te verzinnen en te ontsnappen naar een andere wereld. Frau Luna barst van de grappige personages, intriges en liefdes. Tussen al die gekte door komen er veel verschillende thema’s aan bod; de vreemdeling die aanklopt, gender en seksuele vrijheid, de vraag wat ‘thuis’ is en of je altijd naar méér moet streven. Het is mijn missie om te laten zien hoe schitterend operette is. Met Frau Luna moet dat lukken.’

  Wat trekt je zo aan in operette?
  ‘Je wordt blij van deze muziek. Tegelijkertijd gaat operette over mensen zelf, over hoe ze met elkaar omgaan, of hoe ze over de macht denken. Het is vaak satirisch, speels en humorvol. Daarom brengen wij Frau Luna helemaal in het Nederlands; taal en muziek communiceren hierdoor direct met het publiek. Daarnaast is de muziek tijdloos. Zéker deze Berlijnse operette. Die klinkt wat rauwer en swingender dan haar Weense tegenhanger. Geen zoete walsen, maar energieke marsritmes, jazzinvloeden en een cabaretsfeer. De muziek van Frau Luna staat aan het begin van een tijd waarin muziekgenres door elkaar gaan lopen; populaire muziek en jazzinvloeden vermengen met de klassieke oorsprong van operette. Frau Luna is zelf ook een grote inspiratiebron geweest! De beroemde melodie van Een reisje langs de Rijn komt uit deze operette.’

  Frau Luna wordt dus helemaal in het Nederlands vertaald?
  ‘Ja, ik vind het belangrijk dat er geen taalbarrière is. De dialogen en liedjes moeten voor mij ook vloeiend in elkaar over lopen. Daarom wordt alles vertaald door Paulien Cornelisse. Zij is een meester in taal en weet alle belangrijke thema’s er op humoristische wijze in te verwerken. Om meer inzicht in het stuk te krijgen, spelen we het eerst samen na met playmobil bij haar aan de keukentafel. Daarna gaat zij schrijven en daar reageer ik weer op. Zo komen we samen tot het eindresultaat.’

  Hoe ziet jouw regie van Frau Luna eruit?
  ‘Theater is dé vorm om de deur naar fantasie open te zetten. Daarom gaat mijn Frau Luna ook over het theater zelf: een groep zangers die op het toneel – in hun eigen theatertje – de operette Frau Luna gaan opvoeren. Met – onvermijdelijk – karton, touwtjes en dingen op wielen zijn ze in de weer om die wereld te bouwen en een grappig verhaal te vertellen over een groep mensen die naar de maan reizen. Je mag – vind ik – zien hoe de illusie gemaakt wordt, maar de illusie moet er wel zijn. Net als in een pop-up boek. Daarbij vind ik het leuk om een wereld te creëren die haaks staat op de onze. Zeker in een tijd waarin je naar wordt van alle ellende. Daarom bloeit operette weer op. Als de wereld in duisternis belandt, groeit de behoefte aan luchtigheid, lichtheid, vreugde, opstijgen – letterlijk naar de maan! Het lied Ist die Welt auch noch so schön raakt wat dat betreft de kern van de operette: ooit gaat de wereld ten onder, dus kun je maar beter nú dansen en zingen!’

  Hoe hoop je dat het publiek na afloop naar buiten loopt, dansend en zingend?
  ‘Ja! Ik hoop dat het publiek zich opgetild voelt, en pas bij het naar huis gaan – heel langzaam – terug op aarde neerdaalt. Uiteindelijk moeten we de werkelijkheid natuurlijk weer aankunnen; Frau Luna kan daarbij helpen. Ik hoop ook dat mensen tegen elkaar zeggen: óngelooflijk dat we dit niet kenden, dit wil ik nog eens meemaken!’

  TICKETS

  Info

  Met Frau Luna van Paul Lincke brengt Opera Zuid een onweerstaanbare Berlijnse operette naar de Nederlandse theaters. Regisseur Steef de Jong maakt met deze productie zijn debuut bij Opera Zuid en laat zien waarom dit genre springlevend is. In een volledig Nederlandse bewerking van Paulien Cornelisse komt Frau Luna tot leven als een fantasierijke, speelse en verkwikkende voorstelling.

  In Frau Luna raakt een groepje jonge dromers in de ban van de maan. Ze bouwen een luchtschip en gaan op zoek naar het ‘mannetje in de maan’. Daar belanden ze in de wonderlijke wereld van Frau Luna, waar vrijheid, liefde en fantasie de regels bepalen. Oude conventies verdwijnen, nieuwe verlangens bloeien op en niets is wat het lijkt. Of…blijkt de maanwereld uiteindelijk tóch een fantasierijke weerspiegeling van het aardse leven?

  Steef de Jong kiest bewust voor een zichtbare theaterillusie: met karton, touwtjes en inventieve theatrale vondsten bouwen de zangers een complete (maan)wereld op het toneel. ‘Ik vind het leuk om een wereld te creëren die haaks staat op de onze. Zeker in een tijd waarin je naar wordt van alle ellende groeit de behoefte aan luchtigheid, lichtheid, vreugde, opstijgen – letterlijk naar de maan! Het lied Ist die Welt auch noch so schön raakt wat dat betreft de kern van de operette: ooit gaat de wereld ten onder, dus kun je maar beter nú dansen en zingen!’

  De energieke, tijdloze muziek, met swingende marsritmes en cabareteske invloeden wordt verzorgd door Philzuid, onder leiding van muzikaal leider Enrico Delamboye. 

  Frau Luna duurt ongeveer 150 minuten inclusief pauze en wordt gezongen en gesproken in het Nederlands, met Engelse boventiteling.

  Interview met regisseur Steef de Jong
  
  Van jongs af aan wordt hij vrolijk van de zonnige driekwartsmaat tijdens de Nieuwjaarsconcerten. Tijdens zijn studie aan de kunstacademie ontdekte hij hoe fascinerend opera is. Maar pas toen hij de stoffige LP’s van zijn grootouders beluisterde, viel alles op z’n plek: operette raakte hem hélemaal en werd zijn grote inspiratiebron. Één titel staat al jaren bovenaan zijn verlanglijstje: Frau Luna van Paul Lincke. Laat je verrassen door een fantasievolle, humoristische maanreis vol vrolijke muziek en geestige woordkunst; hiervoor tekende niemand minder dan Paulien Cornelisse. Natuurlijk zullen de voor Steef zo kenmerkende karton-illusies niet ontbreken!

  Waarom wil je Frau Luna graag naar de Nederlandse theaters brengen?
  ‘Deze operette is een en al fantasie en biedt veel vrijheid om lekker te verzinnen en te ontsnappen naar een andere wereld. Frau Luna barst van de grappige personages, intriges en liefdes. Tussen al die gekte door komen er veel verschillende thema’s aan bod; de vreemdeling die aanklopt, gender en seksuele vrijheid, de vraag wat ‘thuis’ is en of je altijd naar méér moet streven. Het is mijn missie om te laten zien hoe schitterend operette is. Met Frau Luna moet dat lukken.’

  Wat trekt je zo aan in operette?
  ‘Je wordt blij van deze muziek. Tegelijkertijd gaat operette over mensen zelf, over hoe ze met elkaar omgaan, of hoe ze over de macht denken. Het is vaak satirisch, speels en humorvol. Daarom brengen wij Frau Luna helemaal in het Nederlands; taal en muziek communiceren hierdoor direct met het publiek. Daarnaast is de muziek tijdloos. Zéker deze Berlijnse operette. Die klinkt wat rauwer en swingender dan haar Weense tegenhanger. Geen zoete walsen, maar energieke marsritmes, jazzinvloeden en een cabaretsfeer. De muziek van Frau Luna staat aan het begin van een tijd waarin muziekgenres door elkaar gaan lopen; populaire muziek en jazzinvloeden vermengen met de klassieke oorsprong van operette. Frau Luna is zelf ook een grote inspiratiebron geweest! De beroemde melodie van Een reisje langs de Rijn komt uit deze operette.’

  Frau Luna wordt dus helemaal in het Nederlands vertaald?
  ‘Ja, ik vind het belangrijk dat er geen taalbarrière is. De dialogen en liedjes moeten voor mij ook vloeiend in elkaar over lopen. Daarom wordt alles vertaald door Paulien Cornelisse. Zij is een meester in taal en weet alle belangrijke thema’s er op humoristische wijze in te verwerken. Om meer inzicht in het stuk te krijgen, spelen we het eerst samen na met playmobil bij haar aan de keukentafel. Daarna gaat zij schrijven en daar reageer ik weer op. Zo komen we samen tot het eindresultaat.’

  Hoe ziet jouw regie van Frau Luna eruit?
  ‘Theater is dé vorm om de deur naar fantasie open te zetten. Daarom gaat mijn Frau Luna ook over het theater zelf: een groep zangers die op het toneel – in hun eigen theatertje – de operette Frau Luna gaan opvoeren. Met – onvermijdelijk – karton, touwtjes en dingen op wielen zijn ze in de weer om die wereld te bouwen en een grappig verhaal te vertellen over een groep mensen die naar de maan reizen. Je mag – vind ik – zien hoe de illusie gemaakt wordt, maar de illusie moet er wel zijn. Net als in een pop-up boek. Daarbij vind ik het leuk om een wereld te creëren die haaks staat op de onze. Zeker in een tijd waarin je naar wordt van alle ellende. Daarom bloeit operette weer op. Als de wereld in duisternis belandt, groeit de behoefte aan luchtigheid, lichtheid, vreugde, opstijgen – letterlijk naar de maan! Het lied Ist die Welt auch noch so schön raakt wat dat betreft de kern van de operette: ooit gaat de wereld ten onder, dus kun je maar beter nú dansen en zingen!’

  Hoe hoop je dat het publiek na afloop naar buiten loopt, dansend en zingend?
  ‘Ja! Ik hoop dat het publiek zich opgetild voelt, en pas bij het naar huis gaan – heel langzaam – terug op aarde neerdaalt. Uiteindelijk moeten we de werkelijkheid natuurlijk weer aankunnen; Frau Luna kan daarbij helpen. Ik hoop ook dat mensen tegen elkaar zeggen: óngelooflijk dat we dit niet kenden, dit wil ik nog eens meemaken!’

  TICKETS

  Cast

  Frau Luna	Lilian Farahani
  Marie	Laetitia Gerardts
  Fritz Steppke	n.t.b.
  Prinz Sternschnuppe	Denzil Delaere
  Theophil	Raoul Steffani
  Frau Pusebach	Lien Haegeman
  Stella	n.t.b.
  Venus, Mars, Mondgroom	Arturo den Hartog
  Lämmermeier	Fabian Homburg
  Pannecke	n.t.b.
  Koor	Theaterkoor Opera Zuid
  Orkest	Philzuid

  

  Lilian
  Farahani

  Frau Luna

  Website

  

  Laetitia
  Gerardts

  Marie

  Website

  

  Denzil
  Delaere

  Prinz Sternschnuppe

  Website

  

  Raoul
  Steffani

  Theophil

  Website

  

  Lien
  Haegeman

  Frau Pusebach

  

  Arturo
  den Hartog

  Venus, Mars, Mondgroom

  

  Fabian
  Homburg

  Lämmermeier

  

  Philzuid

  Orkest

  Website

  Creatives

  Muzikale leiding	Enrico Delamboye
  Regie, decor- en kostuumontwerp	Steef de Jong
  Lichtontwerp	n.b.t.
  Choreografie	Martin Michel
  Dramaturgie	Joep Hupperetz

  

  Enrico
  Delamboye

  Muzikale leiding

  Website

  

  Steef
  de Jong

  Regie, decor- en kostuumontwerp

  Website

  

  Martin
  Michel

  Choreografie

  

  Joep
  Hupperetz

  Dramaturgie

  Media

  Foto

  Video

• Atman! (8+)

  15:46 Reacties uitgeschakeld voor Atman! (8+)

  Leonard Evers en Bart Moeyaert bespreken Atman! in detail.

  > Podcast NPO Klassiek

  ‘Het voelt een beetje alsof je bij een kampvuur zit en luistert naar een avontuur. […] De muziek helpt je extra te voelen hoe Atman zich voelt.’

  > Recensie Place de l’Opera

  ‘Van thuis is er maar een.’

  > Recensie De Standaard

  Wanneer de reis spannender is dan de bestemming.

  > Recensie de Volkskrant

  ‘Het verhaal van de jeugdopera Atman! is snel verteld, maar de rijke, associatieve taal van librettist Bart Moeyaert (gezongen én gesproken) en de inventieve muziek van componist Leonard Evers maken Atman! tot een impressionistische, gelaagde reis.’

  > Recensie NRC

  ‘Wat als je jezelf kwijt bent? Wat als je je sleutel op zak hebt, maar je weet niet meer waar je huis staat?’

  > Interview Bart Moeyaert in Tijdschrift Lezen

  

  Info

  Opera Zuid, De Nationale Opera en de Nederlandse Reisopera presenteren Atman!, een muzikale vertelling die grenst aan het ongelooflijke.
  
  De negenjarige Atman raakt verdwaald in zijn eigen stad. Hij heeft de sleutel van thuis op zak, maar weet niet meer waar hij woont. Op straat vraagt hij raad. Een man heeft geen tijd (‘Vraag het me morgen nog eens’). Een vrouw neemt hem mee (‘Jonges as jouw zijn goeie matroze’). Maar Atman wil naar huis, niet de oceaan over. Wat begint als een eenvoudig verzoek (‘Weet u welke kant ik op moet?’) wordt een tocht met omwegen en hindernissen die voor een jongen van negen soms onoverkomelijk lijken – of nee: zijn. Componist Leonard Evers en schrijver Bart Moeyaert geven deze reis vorm in muziek en taal.

  Eenmansorkest  
  Voor Opera Zuid en De Nationale Opera schreef Leonard Evers eerder al de kinderopera Goud!. Deze wordt sinds 2012 door heel Europa opgevoerd. Andere opera’s van zijn hand zijn Odyssee en Kriebel (2+). In Atman! benut Evers alle mogelijkheden van de accordeon: het eenmansorkest en zwerfinstrument bij uitstek.  

  Voor deze productie werkt hij samen met de gelauwerde schrijver Bart Moeyaert, bekend van romans als Broere en Een ander leven. Zijn literaire oeuvre wordt internationaal geprezen en hij won onder meer de Vlaamse Cultuurprijs, de Woutertje Pieterse Prijs en de prestigieuze Astrid Lindgren Memorial Award, de hoogste onderscheiding in de jeugdliteratuur. Het libretto van Atman! verscheen ook in boekvorm en won in 2026 de Woutertje Pieterse Prijs voor Jeugdliteratuur. 

  Moeyaert over Atman!: ‘Ik voelde de vrijheid om muziek op papier te zetten. Muziek in de zin van tekst die ritmisch muzikaal is, die rijmt of juist niet, die atonaal is – voor mijn gevoel tenminste.’ Voor Evers is muziek de toegangspoort tot een onbegrensde wereld, waar hij stijlen, personages en soms zichzelf ontmoet.  Met slechts één accordeonist en één zangeres weet hij dit avontuurlijke verhaal tot leven te brengen. In deze puurheid schuilt de kracht van Atman!.  ‘Ik hoop dat de mensen in de zaal iets – een gevoel – zullen herkennen, alsof ergens een lichtje gaat branden. Dat is de uitdaging voor mij als componist, om te zorgen dat alles wat gezegd en gevoeld wordt op het podium, ook gevoeld wordt door het publiek.’

  De regie van Atman! is in handen van Annemiek van Elst, zij is werkzaam bij verschillende nationale en internationale operahuizen. Bij Opera Zuid maakte en regisseerde Van Elst in 2022 de geënsceneerde Liederabend Eternal Road over het leven van componist Kurt Weill.

  Atman! is een coproductie met De Nationale Opera en Nederlandse Reisopera.

  Atman! duurt ongeveer één uur en wordt gezongen en gesproken in het Nederlands.

  IN GESPREK MET COMPONIST LEONARD EVERS EN LIBRETTIST BART MOEYAERT

  Wanneer schrijver Bart Moeyaert en componist Leonard Evers schrijven wordt het werk onderdeel van hun leven. Even bestaat er niets anders meer. Atman!, een (jeugd)opera waarin een jongetje zijn thuis kwijt is, is het nieuwste project waar ze zich samen aan overgeven. ‘Als de kinderen in de zaal voelen dat ze deel willen uitmaken van de wereld die zich op het podium afspeelt, hebben we het goed gedaan.’

  Atman! is een gloednieuwe opera. Waar gaat het verhaal over?
  Leonard: ‘Atman! gaat over verdwaald zijn, over het zoeken naar een thuis.’
  Bart: ‘Wat is thuis? Een huis met een t ervoor? De plek waar je geboren bent, waar je woont, waar je ontbijt? Of is het een gevoel vanbinnen? Kun je ergens thuis zijn waar je niet woont, door bijvoorbeeld aan je moeder te denken of aan de kat die op de vensterbank ligt te soezen?’
  Leonard: ‘Bart geeft daar een hele poëtische, sprookjesachtige invulling aan.’

  En hoe gaat dat klinken?
  Leonard: ‘Voor mij is muziek altijd de toegangspoort geweest tot een heel avontuurlijke en grenzeloze wereld. Ik zie componeren als een zoektocht, waarin ik open sta voor heel veel invloeden. Het resultaat is een verslag van een ongelooflijke belevenis waarin ik allerlei stijlen ontmoet. Ik hoop dat de mensen in de zaal iets zullen herkennen in mijn muziek, alsof ergens een lichtje gaat branden. Dat probeer ik te bereiken door na te gaan hoe het personage zich voelt. Hoe klinkt ongelooflijke trek in friet voor mij bijvoorbeeld? Vandaaruit ga ik schetsen en dan blijf ik zo dicht mogelijk bij het ritme van de taal.’

  Willen jullie een boodschap overbrengen aan het publiek?
  Bart: ‘Ik zou het mooi vinden is als ons publiek nadenkt over: wat is mijn thuis? Dat mensen na afloop stilstaan bij wat ze hebben meegemaakt in het theater.’
  Leonard: ‘Het mooie van theater is dat je als toeschouwer in een wereld terechtkomt die je nog niet kent. Maar, waarin je – als het goed is – wel dingen herkent of iets voelt wat je in het echte leven ook weleens voelt. Theater stelt je in staat om dingen mee te maken en te voelen die je normaal misschien niet aandurft of wegstopt.’
  Bart: ‘In het theater spreek je af: we gaan nu geloven wat er gebeurt en we gaan het niet verklaren. Misschien morgen of over een week besef je: o, dít was het, dát betekende het. Dat vind ik fantastisch aan theater.’
  Leonard: ‘Muziek helpt om niet meteen alles te willen verklaren, maar om eerst eens te ervaren wat er gebeurt. Dat is de uitdaging voor mij als componist, om te zorgen dat alles wat gezegd en gevoeld wordt op het podium, ook gevoeld wordt door het publiek.’

  Is het anders om een opera voor jeugd te maken?
  Bart: ‘Ik schrijf niet anders omdat het voor jeugd is. Ik schrijf met een stém. Ik hoor een stem van een jongetje dat ongeveer acht jaar is. Hij gaat het verhaal vertellen. Soms zit er een vierlettergrepig woord in. Oei! [lachend] Maar door de andere woorden eromheen kun je dat woord wél begrijpen. Deze opera is voor iedereen!’
  Leonard: ‘Daar ben ik het mee eens. Maar, voor jeugd componeer ik nog scherper. Integriteit in de muziek is nog belangrijker. Ik moet bij kinderen echt helemaal mezelf zijn, anders trappen ze er niet in. Dat moet voor volwassenen natuurlijk ook, maar díé lopen niet weg tijdens een voorstelling om wat interessanters te doen. Een jonger publiek doet dat wél!’
  Bart: ‘Dat doet me denken aan een voorstelling van Die Zauberflöte die ik in Frankfurt meemaakte. Een kwart van het publiek was kind, en het waren de kinderen die de volwassenen ontdeden van hun laag vernis. Ze stonden op hun stoel, trokken aan hun ouders’ mouwen: kijk eens daar, luister eens! Die degelijke sfeer van ‘opera is ernstig’ werd totaal tenietgedaan. Dat wil ik.’
  Leonard: ‘Bij een uitvoering van mijn voorstelling Kriebel, die ik maakte samen met Oorkaan, was een klein meisje dat het toneel opliep om met de danseres mee te dansen. Haar moeder haalde haar meteen weg. Dat vond ik zo jammer! Dat is nu precies wat je wil, dat je publiek zich zo aangetrokken voelt tot die wereld dat ze denken: daar wil ik ín, daar hoor ik bíj́.’
  Bart: ‘In mijn tekst staat zoiets als: kom maar dichterbij, kom maar eens bij mij.’

  Dus er staan straks 1 accordeonist, 1 zangeres en liefst 100 kinderen op het toneel die zich ermee willen bemoeien?
  Leonard: ‘Ja, dat gevoel moet je toch hebben! Als ik niet zodanig betrokken wordt bij wat er op het podium gebeurt, dan is er iets mis.’
  Bart: ‘Ofwel ik ben zó overdonderd dat ik het alleen maar – met mijn mond open – laat binnenkomen. En dat ik er dan straks iets mee doe. Dat is ook wel fijn.’

  TICKETS

  Info

  Opera Zuid, De Nationale Opera en de Nederlandse Reisopera presenteren Atman!, een muzikale vertelling die grenst aan het ongelooflijke.
  
  De negenjarige Atman raakt verdwaald in zijn eigen stad. Hij heeft de sleutel van thuis op zak, maar weet niet meer waar hij woont. Op straat vraagt hij raad. Een man heeft geen tijd (‘Vraag het me morgen nog eens’). Een vrouw neemt hem mee (‘Jonges as jouw zijn goeie matroze’). Maar Atman wil naar huis, niet de oceaan over. Wat begint als een eenvoudig verzoek (‘Weet u welke kant ik op moet?’) wordt een tocht met omwegen en hindernissen die voor een jongen van negen soms onoverkomelijk lijken – of nee: zijn. Componist Leonard Evers en schrijver Bart Moeyaert geven deze reis vorm in muziek en taal.

  Eenmansorkest  
  Voor Opera Zuid en De Nationale Opera schreef Leonard Evers eerder al de kinderopera Goud!. Deze wordt sinds 2012 door heel Europa opgevoerd. Andere opera’s van zijn hand zijn Odyssee en Kriebel (2+). In Atman! benut Evers alle mogelijkheden van de accordeon: het eenmansorkest en zwerfinstrument bij uitstek.  

  Voor deze productie werkt hij samen met de gelauwerde schrijver Bart Moeyaert, bekend van romans als Broere en Een ander leven. Zijn literaire oeuvre wordt internationaal geprezen en hij won onder meer de Vlaamse Cultuurprijs, de Woutertje Pieterse Prijs en de prestigieuze Astrid Lindgren Memorial Award, de hoogste onderscheiding in de jeugdliteratuur. Het libretto van Atman! verscheen ook in boekvorm en won in 2026 de Woutertje Pieterse Prijs voor Jeugdliteratuur. 

  Moeyaert over Atman!: ‘Ik voelde de vrijheid om muziek op papier te zetten. Muziek in de zin van tekst die ritmisch muzikaal is, die rijmt of juist niet, die atonaal is – voor mijn gevoel tenminste.’ Voor Evers is muziek de toegangspoort tot een onbegrensde wereld, waar hij stijlen, personages en soms zichzelf ontmoet.  Met slechts één accordeonist en één zangeres weet hij dit avontuurlijke verhaal tot leven te brengen. In deze puurheid schuilt de kracht van Atman!.  ‘Ik hoop dat de mensen in de zaal iets – een gevoel – zullen herkennen, alsof ergens een lichtje gaat branden. Dat is de uitdaging voor mij als componist, om te zorgen dat alles wat gezegd en gevoeld wordt op het podium, ook gevoeld wordt door het publiek.’

  De regie van Atman! is in handen van Annemiek van Elst, zij is werkzaam bij verschillende nationale en internationale operahuizen. Bij Opera Zuid maakte en regisseerde Van Elst in 2022 de geënsceneerde Liederabend Eternal Road over het leven van componist Kurt Weill.

  Atman! is een coproductie met De Nationale Opera en Nederlandse Reisopera.

  Atman! duurt ongeveer één uur en wordt gezongen en gesproken in het Nederlands.

  IN GESPREK MET COMPONIST LEONARD EVERS EN LIBRETTIST BART MOEYAERT

  Wanneer schrijver Bart Moeyaert en componist Leonard Evers schrijven wordt het werk onderdeel van hun leven. Even bestaat er niets anders meer. Atman!, een (jeugd)opera waarin een jongetje zijn thuis kwijt is, is het nieuwste project waar ze zich samen aan overgeven. ‘Als de kinderen in de zaal voelen dat ze deel willen uitmaken van de wereld die zich op het podium afspeelt, hebben we het goed gedaan.’

  Atman! is een gloednieuwe opera. Waar gaat het verhaal over?
  Leonard: ‘Atman! gaat over verdwaald zijn, over het zoeken naar een thuis.’
  Bart: ‘Wat is thuis? Een huis met een t ervoor? De plek waar je geboren bent, waar je woont, waar je ontbijt? Of is het een gevoel vanbinnen? Kun je ergens thuis zijn waar je niet woont, door bijvoorbeeld aan je moeder te denken of aan de kat die op de vensterbank ligt te soezen?’
  Leonard: ‘Bart geeft daar een hele poëtische, sprookjesachtige invulling aan.’

  En hoe gaat dat klinken?
  Leonard: ‘Voor mij is muziek altijd de toegangspoort geweest tot een heel avontuurlijke en grenzeloze wereld. Ik zie componeren als een zoektocht, waarin ik open sta voor heel veel invloeden. Het resultaat is een verslag van een ongelooflijke belevenis waarin ik allerlei stijlen ontmoet. Ik hoop dat de mensen in de zaal iets zullen herkennen in mijn muziek, alsof ergens een lichtje gaat branden. Dat probeer ik te bereiken door na te gaan hoe het personage zich voelt. Hoe klinkt ongelooflijke trek in friet voor mij bijvoorbeeld? Vandaaruit ga ik schetsen en dan blijf ik zo dicht mogelijk bij het ritme van de taal.’

  Willen jullie een boodschap overbrengen aan het publiek?
  Bart: ‘Ik zou het mooi vinden is als ons publiek nadenkt over: wat is mijn thuis? Dat mensen na afloop stilstaan bij wat ze hebben meegemaakt in het theater.’
  Leonard: ‘Het mooie van theater is dat je als toeschouwer in een wereld terechtkomt die je nog niet kent. Maar, waarin je – als het goed is – wel dingen herkent of iets voelt wat je in het echte leven ook weleens voelt. Theater stelt je in staat om dingen mee te maken en te voelen die je normaal misschien niet aandurft of wegstopt.’
  Bart: ‘In het theater spreek je af: we gaan nu geloven wat er gebeurt en we gaan het niet verklaren. Misschien morgen of over een week besef je: o, dít was het, dát betekende het. Dat vind ik fantastisch aan theater.’
  Leonard: ‘Muziek helpt om niet meteen alles te willen verklaren, maar om eerst eens te ervaren wat er gebeurt. Dat is de uitdaging voor mij als componist, om te zorgen dat alles wat gezegd en gevoeld wordt op het podium, ook gevoeld wordt door het publiek.’

  Is het anders om een opera voor jeugd te maken?
  Bart: ‘Ik schrijf niet anders omdat het voor jeugd is. Ik schrijf met een stém. Ik hoor een stem van een jongetje dat ongeveer acht jaar is. Hij gaat het verhaal vertellen. Soms zit er een vierlettergrepig woord in. Oei! [lachend] Maar door de andere woorden eromheen kun je dat woord wél begrijpen. Deze opera is voor iedereen!’
  Leonard: ‘Daar ben ik het mee eens. Maar, voor jeugd componeer ik nog scherper. Integriteit in de muziek is nog belangrijker. Ik moet bij kinderen echt helemaal mezelf zijn, anders trappen ze er niet in. Dat moet voor volwassenen natuurlijk ook, maar díé lopen niet weg tijdens een voorstelling om wat interessanters te doen. Een jonger publiek doet dat wél!’
  Bart: ‘Dat doet me denken aan een voorstelling van Die Zauberflöte die ik in Frankfurt meemaakte. Een kwart van het publiek was kind, en het waren de kinderen die de volwassenen ontdeden van hun laag vernis. Ze stonden op hun stoel, trokken aan hun ouders’ mouwen: kijk eens daar, luister eens! Die degelijke sfeer van ‘opera is ernstig’ werd totaal tenietgedaan. Dat wil ik.’
  Leonard: ‘Bij een uitvoering van mijn voorstelling Kriebel, die ik maakte samen met Oorkaan, was een klein meisje dat het toneel opliep om met de danseres mee te dansen. Haar moeder haalde haar meteen weg. Dat vond ik zo jammer! Dat is nu precies wat je wil, dat je publiek zich zo aangetrokken voelt tot die wereld dat ze denken: daar wil ik ín, daar hoor ik bíj́.’
  Bart: ‘In mijn tekst staat zoiets als: kom maar dichterbij, kom maar eens bij mij.’

  Dus er staan straks 1 accordeonist, 1 zangeres en liefst 100 kinderen op het toneel die zich ermee willen bemoeien?
  Leonard: ‘Ja, dat gevoel moet je toch hebben! Als ik niet zodanig betrokken wordt bij wat er op het podium gebeurt, dan is er iets mis.’
  Bart: ‘Ofwel ik ben zó overdonderd dat ik het alleen maar – met mijn mond open – laat binnenkomen. En dat ik er dan straks iets mee doe. Dat is ook wel fijn.’

  TICKETS

  Cast

  Zang	Liza Vjera Lozica
  Zang	Isabel Pronk
  Accordeon	Kaat Vanhaverbeke

  

  Liza
  Vjera Lozica

  Zang

  Website

  

  Isabel
  Pronk

  Zang

  Website

  

  Kaat
  Vanhaverbeke

  Accordeon

  Website

  Creatives

  Compositie	Leonard Evers
  Libretto	Bart Moeyaert
  Regie	Annemiek van Elst
  Decorontwerp	Douwe Hibma
  Kostuumontwerp	Maartje Prins
  Lichtontwerp	Cor van den Brink
  Dramaturgie	Joep Hupperetz
  Dramaturgie	Wout van Tongeren
  Assistent regie	Eva Graaff

  

  Leonard
  Evers

  Compositie

  Website

  

  Bart
  Moeyaert

  Libretto

  Website

  

  Annemiek
  van Elst

  Regie

  Website

  

  Douwe
  Hibma

  Decorontwerp

  Website

  

  Maartje
  Prins

  Kostuumontwerp

  Website

  

  Cor
  van den Brink

  Lichtontwerp

  

  Joep
  Hupperetz

  Dramaturgie

  Website

  

  Wout
  van Tongeren

  Dramaturgie

  Website

  

  Eva
  Graaff

  Assistent regie

  Media

  Leonard Evers en Bart Moeyaert bespreken Atman! in detail.

  Podcast NPO Klassiek

  ‘Het voelt een beetje alsof je bij een kampvuur zit en luistert naar een avontuur. […] De muziek helpt je extra te voelen hoe Atman zich voelt.’

  Recensie Place de l’Opera

  ‘Van thuis is er maar een.’

  Recensie De Standaard

  Wanneer de reis spannender is dan de bestemming.

  Recensie de Volkskrant

  ‘Het verhaal van de jeugdopera Atman! is snel verteld, maar de rijke, associatieve taal van librettist Bart Moeyaert (gezongen én gesproken) en de inventieve muziek van componist Leonard Evers maken Atman! tot een impressionistische, gelaagde reis.’

  Recensie NRC

  ‘Wat als je jezelf kwijt bent? Wat als je je sleutel op zak hebt, maar je weet niet meer waar je huis staat?’

  Interview Bart Moeyaert in Tijdschrift Lezen

  Foto

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  Video

  Partners

  

  

  

• Happy End (BOM 2025-2026)

  7 mei 202515:42 Reacties uitgeschakeld voor Happy End (BOM 2025-2026)

  Happy End

  > Programmaboekje

  

  Info

  
  Wordt er in duistere tijden nog gezongen?*

  Met Buurt Opera Malpertuis (BOM) brengen buurtbewoners hun verhalen en ervaringen op het podium van Opera Zuid. Samen met Tamara Jongerden (regie), Ginette Puylaert (zang en co-regie), Tim Sabel (muzikale leiding) en Tim Stoter (kinder repetities) geven ze – vanuit Studio Malpertuis, de thuisbasis van Opera Zuid – een kijkje in hun leven. Dit jaar creëren de deelnemers een muziek-theatrale collage-voorstelling waarin de muziek van Kurt Weill een hoofdrol speelt.
  

  Happy End

  Hoe houd je de moed erin als het leven tegenzit?

  Het is druk in de radio-opnamestudio. Acteurs en zangers wachten tot ze aan de beurt zijn; ze drinken koffie, checken hun script nog eens en wisselen de laatste nieuwtjes uit. Opnameleider Henk houdt vol goede moed het tempo erin, want iedereen moet vóór de avondklok klaar zijn, met de opnames van het hoorspel Happy End:
  
  In dit hoorspel heeft zuster Lilian van het Leger des Heils één doel: mensen op het rechte pad brengen. Maar dan ontmoet ze Bill, die op het punt staat een bank te beroven. Heeft het verhaal van de vredelievende Lilian en criminele Bill een happy end?

  En wij? Krijgen wíj́ een happy end – als het tegenzit, als de wereld het ons moeilijk maakt? Wordt er in duistere tijden nog gezongen? Juist wel, als het aan de deelnemers van de BOM ligt. Zij zorgen zélf wel voor een happy end aan hun verhaal.

  In deze BOM-voorstelling staat de muziek van Kurt Weill centraal, met name uit het muziektheaterstuk Happy End. De muzikale begeleiding is in handen van een ensemble bestaande uit jonge, getalenteerde studenten van het Conservatorium Maastricht.
  
  De BOM speelt voorstellingen van Happy End op 21, 22 en 25 januari 2026.
  Toegang is gratis, maar reserveren is verplicht. Klik onderaan bij Speellijst op ‘Tickets’.
  Er zijn een beperkt aantal plekken, dus vol = vol. Daarna is er een wachtlijst, mochten er opnieuw kaarten beschikbaar komen.

  De BOM is een samenwerking tussen Opera Zuid, Conservatorium Maastricht, welzijnsonderneming Trajekt en de Kunstketel en wordt mede mogelijk gemaakt door Elisabeth Strouven Fonds en Stichting Kanunnik Salden/Nieuwenhof.

  *uit Bertolt Brechts An die Nachgeborenen.

  Campagnebeeld: Guy Houben

  IN GESPREK MET MUZIKAAL LEIDER TIM SABEL EN KINDERREPETITOR TIM STOTER

  Wat maakt Buurt Opera Malpertuis zo bijzonder?
  Tim Sabel: ‘De BOM-voorstellingen zijn gebaseerd op de woorden, bewegingen, verhalen van de mensen die meedoen. Ze delen hun levenservaringen op het podium, met elkaar en met het publiek. Dat we daar samen opera – kunst – van maken, vind ik ontzettend ontroerend en bijzonder.’
  Tim Stoter: ‘Ik vind het fantastisch dat er bij de BOM een hele gezellige sfeer hangt en het er tegelijkertijd ontzettend professioneel aan toe gaat. Daarnaast werk ik vooral met de kinderen. Ik vind het mooi om te merken hoe ook zij elkaar vinden, ongeacht hun verschillende achtergronden, leeftijden en situaties. Ik heb niet eerder gezien dat zo’n diverse groep zo snel zo hecht wordt.’

  Hoe gaat dat in zijn werk; een nieuwe opera maken met mensen zonder opera-ervaring?
  Tim Sabel: ‘We maken een collagevoorstelling rond een thema dat uit de groep zelf komt. We kiezen samen muziek en bouwen het verhaal op via persoonlijke gesprekken en verhalen, spel, zang en beweging. De deelnemers spelen zichzelf, dat maakt het persoonlijk, direct en soms ook confronterend.
  Dit jaar werken we vooral met muziek van de componist Kurt Weill. Zijn werk heeft een enorme zeggingskracht, dat past goed bij de BOM. We werken daarom specifiek aan: wát wil je vertellen, met welke kleur, met welke intentie, met welke blik in je ogen?’

  Wat betekent het voor de deelnemers om muziek te maken met (semi-)professionals?
  Tim Sabel: ‘Het verhaal dat ze op het podium vertellen – hún verhaal – wordt door de begeleiding van de musici van Conservatorium Maastricht opgetild naar een soort next level to the max. Als na maanden repeteren met alleen pianobegeleiding de livemuziek van het ensemble erbij komt, is iedereen enorm onder de indruk. De musici zorgen letterlijk voor een ondersteuning en versterking van hun zang, tekst, beweging en verhaal. De voorstelling wordt écht.’
  Tim Stoter: ‘En het geeft ook een boost heb ik het idee. Je voelt je toch best wel een ster als er zo’n heel ensemble achter je musiceert, terwijl je in de spotlights staat met je mooie kostuum aan, in een cool decor!’

  Wat doet het met kinderen om mee te werken aan de buurtopera?
  Tim Stoter: ‘Het is fantastisch om te zien hoe die kids groeien. Ze komen binnen met weinig tot geen theaterervaring, dus alles is nieuw. In het begin is het concept van een publiek en een podium nog heel ongrijpbaar (Hoezo moet ik die richting op zingen? Waarom moet ik precies op dat moment opkomen? Waarom kan ik niet gewoon praten in de coulissen?), maar zodra er echt publiek zit, valt alles op zijn plek. Ieder kind ontwikkelt zich, op zijn of haar eigen manier. Mega leuk!’
  Tim Sabel: ‘Ouders merken ook verschil: kinderen praten luider, zijn zelfverzekerder. En aan het einde van het proces, na de voorstellingen, stort hun wereld een klein beetje in. Geen BOM-repetities meer?!’
  Tim Stoter: ‘Klopt! Ze waren echt verdrietig toen het klaar was vorig jaar. Het hele proces van theater maken was een ontzettende eyeopener voor alle kinderen. Het is maar goed dat we snel weer zijn begonnen met de workshops en repetities.’

  ---

  TICKETS

  Info

  
  Wordt er in duistere tijden nog gezongen?*

  Met Buurt Opera Malpertuis (BOM) brengen buurtbewoners hun verhalen en ervaringen op het podium van Opera Zuid. Samen met Tamara Jongerden (regie), Ginette Puylaert (zang en co-regie), Tim Sabel (muzikale leiding) en Tim Stoter (kinder repetities) geven ze – vanuit Studio Malpertuis, de thuisbasis van Opera Zuid – een kijkje in hun leven. Dit jaar creëren de deelnemers een muziek-theatrale collage-voorstelling waarin de muziek van Kurt Weill een hoofdrol speelt.
  

  Happy End

  Hoe houd je de moed erin als het leven tegenzit?

  Het is druk in de radio-opnamestudio. Acteurs en zangers wachten tot ze aan de beurt zijn; ze drinken koffie, checken hun script nog eens en wisselen de laatste nieuwtjes uit. Opnameleider Henk houdt vol goede moed het tempo erin, want iedereen moet vóór de avondklok klaar zijn, met de opnames van het hoorspel Happy End:
  
  In dit hoorspel heeft zuster Lilian van het Leger des Heils één doel: mensen op het rechte pad brengen. Maar dan ontmoet ze Bill, die op het punt staat een bank te beroven. Heeft het verhaal van de vredelievende Lilian en criminele Bill een happy end?

  En wij? Krijgen wíj́ een happy end – als het tegenzit, als de wereld het ons moeilijk maakt? Wordt er in duistere tijden nog gezongen? Juist wel, als het aan de deelnemers van de BOM ligt. Zij zorgen zélf wel voor een happy end aan hun verhaal.

  In deze BOM-voorstelling staat de muziek van Kurt Weill centraal, met name uit het muziektheaterstuk Happy End. De muzikale begeleiding is in handen van een ensemble bestaande uit jonge, getalenteerde studenten van het Conservatorium Maastricht.
  
  De BOM speelt voorstellingen van Happy End op 21, 22 en 25 januari 2026.
  Toegang is gratis, maar reserveren is verplicht. Klik onderaan bij Speellijst op ‘Tickets’.
  Er zijn een beperkt aantal plekken, dus vol = vol. Daarna is er een wachtlijst, mochten er opnieuw kaarten beschikbaar komen.

  De BOM is een samenwerking tussen Opera Zuid, Conservatorium Maastricht, welzijnsonderneming Trajekt en de Kunstketel en wordt mede mogelijk gemaakt door Elisabeth Strouven Fonds en Stichting Kanunnik Salden/Nieuwenhof.

  *uit Bertolt Brechts An die Nachgeborenen.

  Campagnebeeld: Guy Houben

  IN GESPREK MET MUZIKAAL LEIDER TIM SABEL EN KINDERREPETITOR TIM STOTER

  Wat maakt Buurt Opera Malpertuis zo bijzonder?
  Tim Sabel: ‘De BOM-voorstellingen zijn gebaseerd op de woorden, bewegingen, verhalen van de mensen die meedoen. Ze delen hun levenservaringen op het podium, met elkaar en met het publiek. Dat we daar samen opera – kunst – van maken, vind ik ontzettend ontroerend en bijzonder.’
  Tim Stoter: ‘Ik vind het fantastisch dat er bij de BOM een hele gezellige sfeer hangt en het er tegelijkertijd ontzettend professioneel aan toe gaat. Daarnaast werk ik vooral met de kinderen. Ik vind het mooi om te merken hoe ook zij elkaar vinden, ongeacht hun verschillende achtergronden, leeftijden en situaties. Ik heb niet eerder gezien dat zo’n diverse groep zo snel zo hecht wordt.’

  Hoe gaat dat in zijn werk; een nieuwe opera maken met mensen zonder opera-ervaring?
  Tim Sabel: ‘We maken een collagevoorstelling rond een thema dat uit de groep zelf komt. We kiezen samen muziek en bouwen het verhaal op via persoonlijke gesprekken en verhalen, spel, zang en beweging. De deelnemers spelen zichzelf, dat maakt het persoonlijk, direct en soms ook confronterend.
  Dit jaar werken we vooral met muziek van de componist Kurt Weill. Zijn werk heeft een enorme zeggingskracht, dat past goed bij de BOM. We werken daarom specifiek aan: wát wil je vertellen, met welke kleur, met welke intentie, met welke blik in je ogen?’

  Wat betekent het voor de deelnemers om muziek te maken met (semi-)professionals?
  Tim Sabel: ‘Het verhaal dat ze op het podium vertellen – hún verhaal – wordt door de begeleiding van de musici van Conservatorium Maastricht opgetild naar een soort next level to the max. Als na maanden repeteren met alleen pianobegeleiding de livemuziek van het ensemble erbij komt, is iedereen enorm onder de indruk. De musici zorgen letterlijk voor een ondersteuning en versterking van hun zang, tekst, beweging en verhaal. De voorstelling wordt écht.’
  Tim Stoter: ‘En het geeft ook een boost heb ik het idee. Je voelt je toch best wel een ster als er zo’n heel ensemble achter je musiceert, terwijl je in de spotlights staat met je mooie kostuum aan, in een cool decor!’

  Wat doet het met kinderen om mee te werken aan de buurtopera?
  Tim Stoter: ‘Het is fantastisch om te zien hoe die kids groeien. Ze komen binnen met weinig tot geen theaterervaring, dus alles is nieuw. In het begin is het concept van een publiek en een podium nog heel ongrijpbaar (Hoezo moet ik die richting op zingen? Waarom moet ik precies op dat moment opkomen? Waarom kan ik niet gewoon praten in de coulissen?), maar zodra er echt publiek zit, valt alles op zijn plek. Ieder kind ontwikkelt zich, op zijn of haar eigen manier. Mega leuk!’
  Tim Sabel: ‘Ouders merken ook verschil: kinderen praten luider, zijn zelfverzekerder. En aan het einde van het proces, na de voorstellingen, stort hun wereld een klein beetje in. Geen BOM-repetities meer?!’
  Tim Stoter: ‘Klopt! Ze waren echt verdrietig toen het klaar was vorig jaar. Het hele proces van theater maken was een ontzettende eyeopener voor alle kinderen. Het is maar goed dat we snel weer zijn begonnen met de workshops en repetities.’

  ---

  TICKETS

  Cast

  Zang en spel	Ineke Calje, Martin Callejas Neyra, Giovanna Coenen-Soro, Jacques de Faber, Lian Heuts, Julise Kock, Marleen Mes, Joke de Mos, Janvière Mukobwayire, Mariet Mulders, Evgeny Parkhomenko, Ellie Peters, Els Schepers, Guillaume Stassen, Tara Velting, Anja Vrancken, Hansje van Welbergen en Alice Weltens
  Kinderen	Benthe, Bilal, Caitlynn, Joris, Keren-Jamie, Nikol, Norah, Sarah en Yeva
  Fluit, piccolo	Remei Alegre Veses
  Klarinet	Javier Ribes Arenzana
  Sopraansaxofoon accordeon	Areti Mirali
  Altsaxofoon	Xavier Marican
  Tenorsaxofoon, altsaxofoon	Tim Peeters
  Trompet	Ramón Rodríguez Luque
  Trombone	Christian Jesus Cruz Mesa
  Slagwerk	Jorge Mora Molina
  Gitaar, basgitaar	Nathan Andrien
  Piano	Zoë Liu

  Creatives

  Regie	Tamara Jongerden, Ginette Puylaert
  Muzikale leiding	Tim Sabel
  Zangcoaching	Ginette Puylaert
  Kinderrepetitor	Tim Stoter
  Toneelbeeld	Nathalie Smeets
  Kostuums	Kostuumatelier Opera Zuid
  Lichtontwerp	MartinJan Gaasbeek
  Dramaturgie	Joep Hupperetz
  Geluidstechniek	Sam Collins
  Kap & grime	Andrej Gabron
  Audio	Roderik Povel, Lobke Houkes
  Productieleiding	Kyra Bertram
  Opbouwwerk	Manon Pachen (Trajekt)

  Media

  Happy End

  Programmaboekje

  Foto

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  Video

  Partners

  

  

  

  

• Les Enfants Terribles

  2 mei 202515:52 Reacties uitgeschakeld voor Les Enfants Terribles

  ‘De opera is onheilspellend, spannend, soms ontroerend in de verloren gaande pogingen tot affectie tussen de personages, en door de uitvoering op zeer hoog niveau van alle betrokkenen is het een juweeltje.’

  > Recensie Place de l’Opera

  ‘In this thoughtful production by Béatrice Lachaussée, the claustrophobia of the siblings’ room was extraordinarily effective.’

  > Recensie Opera Now

  ‘Een betoverende opera over tegenstellingen en schemergebied.’

  > Recensie Theaterkrant

  ‘Zangers moeten de taal in hun lijf voelen, de woorden die ze zingen moeten in hun resoneren.’

  > Artikel Brabant Cultureel

  ‘Eine auch musikalisch rundum gelungene Aufführung des ungemein frisch klingenden Werks.’

  > Audio recensie Deutschlandfunk

  ‘In deze productie kunnen we laten zien wat we hebben geleerd en moeten we onze grenzen opzoeken.’

  > Reportage de Volkskrant

  Les Enfants Terribles

  > Programmaflyer

  

  Info

  In Les Enfants Terribles vertelt Gérard het verhaal van zijn vrienden, broer Paul en zus Lise, die leven in hun eigen fantasiewereld. Ouderloos en op elkaar aangewezen brengen ze hun dagen door in hun kamer, waar ze het ‘spel’ spelen. Gérard is Paul en Lises enige vriend en link tot de buitenwereld. Naarmate ze ouder worden, wordt hun intense band steeds destructiever. Wanneer het Lise te beklemmend wordt, gaat ze werken als model en leert daar Agathe kennen. Wat begon als een kinderlijke fantasie, groeit uit tot een web waarin iedereen verstrikt raakt.

  Vier zangers en drie piano’s. Meer is er niet nodig om een beklemmend verhaal te vertellen over de drijvende, overstijgende en soms vernietigende kracht van verbeelding.

  Philip Glass’ kameropera Les Enfants Terribles is gebaseerd op de gelijknamige roman uit 1929 van de Franse dichter, schrijver en filmmaker Jean Cocteau. De muziek is in de woorden van regisseur Béatrice Lachaussée ‘betoverend, fascinerend, hypnotiserend, soms vrolijk en soms beklemmend’ te noemen. Glass is bekend om zijn repetitieve minimal music. In Les Enfants Terribles roept deze muziek onmiddellijk sterke beelden op. Voor Lachaussée beschrijft de muziek het leven, dat maar door en door gaat, met ups en downs. Er is geen ontsnappen aan: eenmaal op die carrousel gestapt, moet je het ritje afmaken…

  Dankzij haar voorliefde voor de imaginaire kunstwereld van Cocteau én haar grootse visuele verbeeldingskracht is Lachaussée dé regisseur voor Les Enfants Terribles. Eerder regisseerde zij voor Opera Zuid ook Cocteau’s La Voix Humaine (2020), en de familieopera Een lied voor de maan (2021/2023). Ditmaal werkt ze samen met scenograaf Jorine van Beek. Zij creëren gezamenlijk een toneelbeeld waarin de jonge zangers van De Nationale Opera Studio de duistere fantasiewereld uit Les Enfants Terribles tot leven kunnen brengen.

  Les Enfants Terribles is een coproductie van Opera Zuid, De Nationale Opera en de Nederlandse Reisopera, en daarmee onderdeel van de samenwerking tussen de drie operagezelschappen om talentontwikkeling te stimuleren.

  Stap in de hypnotiserende wereld van Les Enfants Terribles waarin fantasie en werkelijkheid niet meer van elkaar te onderscheiden zijn.

  Les Enfants Terribles duurt vijfennegentig minuten en wordt gezongen in het Frans, met Nederlandse en Engelse boventiteling.

  INTERVIEW MET REGISSEUR BÉATRICE LACHAUSSÉE

  Waar gaat Les Enfants Terribles van Philip Glass voor jou over?
  ‘De opera is gebaseerd op het gelijknamige boek van Jean Cocteau en is een parabel over de gevaren van een te hechte relatie. Het gaat over Paul en Elisabeth (Lise) – broer en zus – die elkaar dreigen te verstikken, maar het tegelijkertijd heel lastig vinden om een vreemde te verwelkomen in hun leefwereld. De muziek van Philip Glass is fascinerend en betoverend, als een ononderbroken stroom – zoals een rivier – met stromingen van opwinding en spanning. De muziek ondersteunt de kern van het verhaal, dat erg duister is. Tegelijkertijd zitten er kinderlijke en vrolijke momenten in en roept de muziek heel sterke beelden op. Voor mij beschrijft de muziek het leven, dat maar door en door gaat, met ups en downs. Vanaf de eerste tot de laatste noot is de opera als een carrousel waar je, eenmaal opgestapt, niet meer van af kunt en meedraait op een hypnotiserende rit.’

  Les Enfants Terribles van Jean Cocteau is al jaren jouw favoriet, waarom?
  ‘Cocteau is een van mijn favoriete kunstenaars. Les Enfants Terribles is één van zijn bekendste werken; ik heb dit boek vanaf mijn zeventiende verslonden. Ik vind het zo bijzonder hoe hij de complexiteit van de menselijke psyche spiegelt. Dat maakt zijn werk heel menselijk en tegelijkertijd perfect voor opera. Er zitten zoveel lagen in zijn personages. Zijn werk is ook heel filmisch en creëert een enorm sterke verbeeldingswereld, waar ik veel van hou.’

  Waar komt die liefde voor verbeelding en creativiteit vandaan?
  ‘Door wat ik op jonge leeftijd heb meegemaakt, zocht ik naar een manier om me te uiten. Als kind danste, zong en schreef ik ontzettend veel. Omdat ik geen woorden had voor mijn gevoel, werd het voor mij van levensbelang om me op een poëtische manier te uiten. Muziek hielp me daarbij. Zo creëerde ik een veilige plek, waarin ik naar hartenlust in mijn eigen creativiteit kon graven. Datzelfde gevoel wens ik de mensen toe die mijn voorstellingen zien; dat ze geïnspireerd raken om hun eigen verbeelding voor zich te laten werken. Opera is daarvoor denk ik de perfecte vorm. Dankzij mijn allereerste opera-ervaring – Die Zauberflöte in een circustent – heb ik opera nooit gezien als iets elitairs, maar als een kunst waarin alle vormen van creativiteit samenkomen. De intimitiet en frisheid die ik toen heb ervaren, wil ik met iedere productie die ik maak, recreëren.’

  Wat hoop je met jouw regie van Les Enfants Terribles nog meer teweeg te brengen bij het publiek?
  ‘Ik wil een inspirerend verhaal op poëtische wijze vertellen, maar ik ben ook steeds meer geïnteresseerd in de link tussen kunst en de behoeftes van de maatschappij. Het thema van een ‘vreemde’ die bij de groep probeert te gaan horen is te herkennen uit het alledaagse leven, maar natuurlijk ook op politiek vlak. Ik zou het interessant vinden om het publiek aan te zetten om op een meer filosofische manier na te denken over dit thema. Hoe we ons leven kunnen verrijken en verbreden door nieuwe invloeden toe te laten, door middels verandering te evolueren en samen tot iets nog mooiers te komen. Want er is – denk ik – een grote behoefte aan het opnieuw creëren van een gevoel van verbondenheid tussen mensen, een gevoel van connectie dat sociale en culturele grenzen overstijgt.
  Al wil ik niet oordelend of belerend zijn; het is mijn bedoeling een betoverende voorstelling te maken, die mensen zo inspireert dat zij misschien wel twee of drie keer willen komen kijken om telkens nieuwe nuances te ontdekken.’

  TICKETS

  Info

  In Les Enfants Terribles vertelt Gérard het verhaal van zijn vrienden, broer Paul en zus Lise, die leven in hun eigen fantasiewereld. Ouderloos en op elkaar aangewezen brengen ze hun dagen door in hun kamer, waar ze het ‘spel’ spelen. Gérard is Paul en Lises enige vriend en link tot de buitenwereld. Naarmate ze ouder worden, wordt hun intense band steeds destructiever. Wanneer het Lise te beklemmend wordt, gaat ze werken als model en leert daar Agathe kennen. Wat begon als een kinderlijke fantasie, groeit uit tot een web waarin iedereen verstrikt raakt.

  Vier zangers en drie piano’s. Meer is er niet nodig om een beklemmend verhaal te vertellen over de drijvende, overstijgende en soms vernietigende kracht van verbeelding.

  Philip Glass’ kameropera Les Enfants Terribles is gebaseerd op de gelijknamige roman uit 1929 van de Franse dichter, schrijver en filmmaker Jean Cocteau. De muziek is in de woorden van regisseur Béatrice Lachaussée ‘betoverend, fascinerend, hypnotiserend, soms vrolijk en soms beklemmend’ te noemen. Glass is bekend om zijn repetitieve minimal music. In Les Enfants Terribles roept deze muziek onmiddellijk sterke beelden op. Voor Lachaussée beschrijft de muziek het leven, dat maar door en door gaat, met ups en downs. Er is geen ontsnappen aan: eenmaal op die carrousel gestapt, moet je het ritje afmaken…

  Dankzij haar voorliefde voor de imaginaire kunstwereld van Cocteau én haar grootse visuele verbeeldingskracht is Lachaussée dé regisseur voor Les Enfants Terribles. Eerder regisseerde zij voor Opera Zuid ook Cocteau’s La Voix Humaine (2020), en de familieopera Een lied voor de maan (2021/2023). Ditmaal werkt ze samen met scenograaf Jorine van Beek. Zij creëren gezamenlijk een toneelbeeld waarin de jonge zangers van De Nationale Opera Studio de duistere fantasiewereld uit Les Enfants Terribles tot leven kunnen brengen.

  Les Enfants Terribles is een coproductie van Opera Zuid, De Nationale Opera en de Nederlandse Reisopera, en daarmee onderdeel van de samenwerking tussen de drie operagezelschappen om talentontwikkeling te stimuleren.

  Stap in de hypnotiserende wereld van Les Enfants Terribles waarin fantasie en werkelijkheid niet meer van elkaar te onderscheiden zijn.

  Les Enfants Terribles duurt vijfennegentig minuten en wordt gezongen in het Frans, met Nederlandse en Engelse boventiteling.

  INTERVIEW MET REGISSEUR BÉATRICE LACHAUSSÉE

  Waar gaat Les Enfants Terribles van Philip Glass voor jou over?
  ‘De opera is gebaseerd op het gelijknamige boek van Jean Cocteau en is een parabel over de gevaren van een te hechte relatie. Het gaat over Paul en Elisabeth (Lise) – broer en zus – die elkaar dreigen te verstikken, maar het tegelijkertijd heel lastig vinden om een vreemde te verwelkomen in hun leefwereld. De muziek van Philip Glass is fascinerend en betoverend, als een ononderbroken stroom – zoals een rivier – met stromingen van opwinding en spanning. De muziek ondersteunt de kern van het verhaal, dat erg duister is. Tegelijkertijd zitten er kinderlijke en vrolijke momenten in en roept de muziek heel sterke beelden op. Voor mij beschrijft de muziek het leven, dat maar door en door gaat, met ups en downs. Vanaf de eerste tot de laatste noot is de opera als een carrousel waar je, eenmaal opgestapt, niet meer van af kunt en meedraait op een hypnotiserende rit.’

  Les Enfants Terribles van Jean Cocteau is al jaren jouw favoriet, waarom?
  ‘Cocteau is een van mijn favoriete kunstenaars. Les Enfants Terribles is één van zijn bekendste werken; ik heb dit boek vanaf mijn zeventiende verslonden. Ik vind het zo bijzonder hoe hij de complexiteit van de menselijke psyche spiegelt. Dat maakt zijn werk heel menselijk en tegelijkertijd perfect voor opera. Er zitten zoveel lagen in zijn personages. Zijn werk is ook heel filmisch en creëert een enorm sterke verbeeldingswereld, waar ik veel van hou.’

  Waar komt die liefde voor verbeelding en creativiteit vandaan?
  ‘Door wat ik op jonge leeftijd heb meegemaakt, zocht ik naar een manier om me te uiten. Als kind danste, zong en schreef ik ontzettend veel. Omdat ik geen woorden had voor mijn gevoel, werd het voor mij van levensbelang om me op een poëtische manier te uiten. Muziek hielp me daarbij. Zo creëerde ik een veilige plek, waarin ik naar hartenlust in mijn eigen creativiteit kon graven. Datzelfde gevoel wens ik de mensen toe die mijn voorstellingen zien; dat ze geïnspireerd raken om hun eigen verbeelding voor zich te laten werken. Opera is daarvoor denk ik de perfecte vorm. Dankzij mijn allereerste opera-ervaring – Die Zauberflöte in een circustent – heb ik opera nooit gezien als iets elitairs, maar als een kunst waarin alle vormen van creativiteit samenkomen. De intimitiet en frisheid die ik toen heb ervaren, wil ik met iedere productie die ik maak, recreëren.’

  Wat hoop je met jouw regie van Les Enfants Terribles nog meer teweeg te brengen bij het publiek?
  ‘Ik wil een inspirerend verhaal op poëtische wijze vertellen, maar ik ben ook steeds meer geïnteresseerd in de link tussen kunst en de behoeftes van de maatschappij. Het thema van een ‘vreemde’ die bij de groep probeert te gaan horen is te herkennen uit het alledaagse leven, maar natuurlijk ook op politiek vlak. Ik zou het interessant vinden om het publiek aan te zetten om op een meer filosofische manier na te denken over dit thema. Hoe we ons leven kunnen verrijken en verbreden door nieuwe invloeden toe te laten, door middels verandering te evolueren en samen tot iets nog mooiers te komen. Want er is – denk ik – een grote behoefte aan het opnieuw creëren van een gevoel van verbondenheid tussen mensen, een gevoel van connectie dat sociale en culturele grenzen overstijgt.
  Al wil ik niet oordelend of belerend zijn; het is mijn bedoeling een betoverende voorstelling te maken, die mensen zo inspireert dat zij misschien wel twee of drie keer willen komen kijken om telkens nieuwe nuances te ontdekken.’

  TICKETS

  Cast

  Paul	Ismael Correa Ulriksen
  Elisabeth (Lise)	Eva Rae Martinez
  Gérard	Steven van der Linden
  Dargelos/Agathe	Aaike Notier
  Pianist #1	Nicolas Krüger
  Pianist #2	Daniel Ruiz de Cenzano Caballero
  Pianist #3	Leonardo Moyano Ortiz

  

  Ismael
  Correa Ulriksen

  Paul

  

  Eva
  Rae Martinez

  Elisabeth (Lise)

  

  Steven
  van der Linden

  Gérard

  Website

  

  Aaike
  Notier

  Dargelos/Agathe

  

  Nicolas
  Krüger

  Pianist #1

  Website

  

  Daniel
  Ruiz de Cenzano Caballero

  Pianist #2

  

  Leonardo
  Moyano Ortiz

  Pianist #3

  Creatives

  Muzikale leiding	Nicolas Krüger
  Regie & co-decorontwerp	Béatrice Lachaussée
  Decor- & kostuumontwerp	Jorine van Beek
  Lichtontwerp	Glen D’haenens
  Dramaturgie & assistent regie	Joep Hupperetz
  Taalcoach	Olivier Lallouette
  Assistent decor- & kostuumontwerp	Fleur Ummels

  

  Nicolas
  Krüger

  Muzikale leiding

  Website

  

  Béatrice
  Lachaussée

  Regie & co-decorontwerp

  Website

  

  Jorine
  van Beek

  Decor- & kostuumontwerp

  

  Glen
  D’haenens

  Lichtontwerp

  

  Joep
  Hupperetz

  Dramaturgie & assistent regie

  Website

  

  Olivier
  Lallouette

  Taalcoach

  

  Fleur
  Ummels

  Assistent decor- & kostuumontwerp

  Website

  Media

  ‘De speellust waarmee vier jonge operazangers zich in het verhaal stortten, vervulde deze voorstelling van leven.’

  Recensie NRC

  ‘Alles klopt in de kameropera voor drie piano’s Les Enfants Terribles.’

  Recensie de Volkskrant

  ‘De opera is onheilspellend, spannend, soms ontroerend in de verloren gaande pogingen tot affectie tussen de personages, en door de uitvoering op zeer hoog niveau van alle betrokkenen is het een juweeltje.’

  Recensie Place de l’Opera

  ‘In this thoughtful production by Béatrice Lachaussée, the claustrophobia of the siblings’ room was extraordinarily effective.’

  Recensie Opera Now

  ‘Een betoverende opera over tegenstellingen en schemergebied.’

  Recensie Theaterkrant

  ‘Zangers moeten de taal in hun lijf voelen, de woorden die ze zingen moeten in hun resoneren.’

  Artikel Brabant Cultureel

  ‘Eine auch musikalisch rundum gelungene Aufführung des ungemein frisch klingenden Werks.’

  Audio recensie Deutschlandfunk

  ‘In deze productie kunnen we laten zien wat we hebben geleerd en moeten we onze grenzen opzoeken.’

  Reportage de Volkskrant

  Les Enfants Terribles

  Programmaflyer

  Foto

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  Video

  Partners

  

  

  

• Die Dreigroschenoper

  28 april 202513:10 Reacties uitgeschakeld voor Die Dreigroschenoper
  ‘Het slotbeeld is prachtig en krachtig – iedereen kijkt toe hoe zij [Moritatensänger Kikki Géron] de moraal van dit episch theater muzikaal samenvat.’

  > Recensie de Volkskrant

  ‘Grote kracht van Die Dreigroschenoper is de muziek […]. Het is een kolfje naar de hand van dirigent Enrico Delamboye, die de musici van Philzuid zwierig maar functioneel de weg wijst.’

  > Recensie De Limburger

  ‘Het was vrijdag tijdens de première in het Theater aan het Vrijthof in Maastricht steeds alsof de theatrale scènes ter plekke ontstonden.’

  > Recensie Trouw

  ‘Dit zeer kleurrijke universum wordt onmiskenbaar gedomineerd door de performance van acteur Maarten Heijmans, die Macheath een verrassende mix van nonchalante elegantie en uitzinnige energie meegeeft.’

  > Recensie Concertclassic in het Frans

  ‘Mack the Knife was played by Maarten Heijmans, an actor who could sing. And he was brilliant, a five star performance which I shall remember for some time.’

  > A very enjoyable production of the Brecht/Weill favourite by Opera Zuid

  ‘De gestileerde, deels in slowmotion uitgevoerde choreografieën (Martin Michel) zijn perfect toegesneden op de muziek en worden met veel verve uitgevoerd.’

  > Recensie Theaterkrant

  ‘Maarten Heijmans speelt de charismatische knuffelschurk in ‘Dreigroschenoper’ bij Opera Zuid.’

  > Recensie NRC

  ‘Vooral Haegemans solo in de ‘Ballade von der sexuellen Hörigkeit‘ was top en voor mij als Weill liefhebber een hoogtepunt.’

  > Recensie Place de l’Opera

  ‘De frisse en gedurfde aanpak van regisseur Servé Hermans gaf het iconische werk van Brecht en Weill een nieuwe glans, zonder de scherpe maatschappelijke ondertoon te verliezen.’

  > Recensie Chapeau

  ‘Een magnifieke cast die ervoor zorgt dat je je geen moment verveelt.’

  > Recensie Opera Gazet

  ‘De grap waar de erven Weill niet mee instemden.’

  > Podcast Klassiek Inside met Maartje Rammeloo

  ‘Wat gebeurt er als iedereen alleen nog maar met zichzelf bezig is?’

  > Radiouitzending Kunststof met Maarten Heijmans

  Opium 4 december, vanuit de coulissen met Huub Claessens (Jonathan Jeremiah Peachum) va 36:10.

  > Opium vanuit de coulissen met Huub Claessens

  ‘Satirisch commentaar op gevestigde orde in anti-opera’

  > Eindhovens Dagblad

  ‘Opera Zuid toont overtuigend aan hoe actueel dit meesterwerk nog altijd is. Ook bewijst het gezelschap haar onmisbare rol in het Nederlandse opera- en theaterlandschap.’

  > Chapeau – Feestelijke première

  ‘Regelmatig komt er uit de regisseursstoel een tevreden brul, soms komt Hermans zelf even wat voordoen.’

  > NRC reportage

  ‘Uit een bijzondere samenwerking met Toneelgroep Maastricht ontstaat muziektheater dat tussen alle genres in hangt: rauw, speels, politiek geladen en verrassend actueel.’

  > L1 artikel

  ‘Ik wil altijd ándere dingen blijven doen, projecten waarbij ik bang ben dat ik iets niet kan.’

  > Volkskrant – interview Maarten Heijmans

  ‘We maken geen politiek theater. […] Het is een spiegel, maar het is afhankelijk van hoe je er zelf in kijkt.’

  > Interview Lobke Houkes en Joep Hupperetz

  ‘Niets is wat het lijkt.’

  > Luister

  ‘Het liefst kies ik projecten uit waar ik een beetje bang voor ben.’

  > Interview met Maarten Heijmans

  ‘Servé Hermans, tussen troost en theatrale drift.’

  > Interview met Servé Hermans

  ‘Dirigent en pianist Enrico Delamboye volgt zijn intuïtie.’

  > Interview Enrico Delamboye in De Limburger

  ‘Met deze nieuwe productie lijkt Opera Zuid de kwadratuur van de cirkel te hebben opgelost.’

  > Recensie Opéra Magazin

  

  Info

  EXTRA TICKETS BESCHIKBAAR
  In Chassé Theater Breda zijn extra tickets beschikbaar gekomen. Dus grijp nu je kans om alsnog een kaartje te bemachtigen! Michael Wilmering speelt de rol van Macheath.
  
  Die Dreigroschenoper is een toneelstuk met muziek in een proloog en acht scènes naar The Beggar’s Opera van John Gay, door Bertolt Brecht (tekst) en Kurt Weill (muziek) in samenwerking met Elisabeth Hauptmann.

  Die Dreigroschenoper is zinnenprikkelend entertainment dat het publiek uitdaagt om kritisch te kijken naar de samenleving en moraal. Kurt Weill en Bertolt Brecht schreven dit satirisch theaterstuk met muziek, dat bol staat van de sociale kritiek, in 1928. Bijna honderd jaar later is het werk nog altijd even scherp en actueel. 

  Die Dreigroschenoper gaat over de slinkse gangster Macheath, gespeeld door acteur/zanger Maarten Heijmans, die trouwt met de dochter van de bedelaarskoning, Polly Peachum (Maartje Rammeloo). Vader Peachum (Huub Claessens) probeert Macheath ter dood veroordeeld te krijgen om zijn macht te behouden. Verraad, corruptie en omkoping tonen hoe deze (onder)wereld in elkaar zit. De opera begint met het wereldberoemde Die Moritat von Mackie Messer en eindigt met een cynische deus ex machina, ofwel een onverwachte ontknoping.

  Kurt Weills iconische muziek zoekt de grenzen op van het muzikale theater. In Die Dreigroschenoper smelten klassiek, cabaret, jazz en chanson samen tot een tijdloze en unieke ervaring. ‘Weill componeert in een niet te vangen muziekstijl; het is met recht een verbindingskunstwerk te noemen’, zegt de Limburgse en internationaal vermaarde dirigent Enrico Delamboye hierover. 

  Die Dreigroschenoper prikkelt en confronteert op een dynamische, hoog-artistieke wijze. ‘De muziek klinkt – in positieve zin – ongepolijst, een beetje rauw en soms bijna attaquerend. De verbinding van tekst en muziek heeft bovendien een heel sterke theatrale werking. Zoals in het beroemde Mackie Messer: de klanken verleiden, terwijl de tekstuele inhoud ontnuchtert. Dat, én al die verschillende stijlen vereist een heel hoge mate van artisticiteit, van ons allemaal.’ aldus Delamboye.

  Voor de regie van Die Dreigroschenoper kiest Opera Zuid voor theaterman Servé Hermans. Als artistiek directeur van Toneelgroep Maastricht maakte en regisseerde hij tal van succesvolle theaterstukken. Ook regisseerde hij de spektakelmusicals Dagboek van een herdershond en Het was Zondag in het Zuiden. Met Die Dreigroschenoper maakt hij zijn debuut als operaregisseur. ‘Ik vind het interessant dat het zo’n maatschappelijk en actueel stuk is. In Die Dreigroschenoper ligt de macht bij een paar mensen, in een samenleving waarin de grote meerderheid behoeftig is. Spiegel dat eens aan het tijdsgewricht waarin wij leven.’ De opera toont volgens Servé Hermans ‘een eigen, autonome wereld – herkenbaar, maar niet een omgeving waar het theaterpubliek zich dagelijks in beweegt.’ De absurde, ironische situaties houden ons een spiegel voor. Hoe verhoudt Mackheaths wereld zich tot onze eigen maatschappij? En om wie lachen we nu eigenlijk?
  
  Die Dreigroschenoper is een co-productie van Opera Zuid, Philzuid, Toneelgroep Maastricht, Theater aan het Vrijthof en PLT Theaters. En mede mogelijk gemaakt door Provincie Limburg, Provincie Noord-Brabant, Gemeente Maastricht, André Rieu en Marjorie Rieu, VSBfonds, het Cultuurfonds, de Gubbels-Huijnen Foundation, Stichting Kanunnik Salden/Nieuwenhof en de  Kurt Weill Foundation for Music.

  Die Dreigroschenoper duurt ongeveer tweeënhalf uur inclusief pauze en wordt gezongen in het Duits, met Nederlandse dialogen en met Nederlandse en Engelse boventiteling.

  IN GESPREK MET REGISSEUR SERVÉ HERMANS EN MUZIKAAL LEIDER ENRICO DELAMBOYE

  Servé, opera regisseren was een langgekoesterde wens van jou. Waarom koos je voor Die Dreigroschenoper?
  Servé: ‘Ik vind het interessant omdat het zo’n maatschappelijk stuk is. Maar het werk raakt ook heel erg aan de dag van vandaag. In Die Dreigroschenoper ligt de macht bij een paar mensen, in een samenleving waarin de grote meerderheid behoeftig is. Spiegel dat eens aan het tijdsgewricht waarin wij leven. Ik vind het belangwekkend dit stuk te spelen, al wil ik niks voor het publiek inkleuren. Mensen mogen hun eigen verbanden leggen.’
  Enrico: ‘Daarom staat onze Dreigroschen los van tijd en plaats.’
  Servé: ‘Exact, we laten het oorspronkelijke Victoriaanse Londen los en maken een eigen wereld die niet in een referentiekader past van wat jij en ik kennen. We zullen het hérkennen, maar het is niet de wereld waar het publiek in de schouwburg zich van nature in beweegt.’

  Bertolt Brecht creëerde met Die Dreigroschenoper naar eigen zeggen episch theater. Wat houdt dat in?
  Servé: ‘Episch theater is een vertellende theaterstijl die het publiek aanspoort de voorstelling meer met het hoofd te beleven dan met het hart. Een belangrijk onderdeel hiervan is het Verfremdungseffekt, het vervreemdingseffect. Dit zijn technieken die acteurs en regisseurs gebruiken om het publiek duidelijk te maken dat ze naar theater kijken. De toeschouwer wordt daardoor uitgedaagd na te denken en de gebeurtenissen te spiegelen aan de eigen situatie. Daarnaast is Die Dreigroschenoper een theaterstuk waarin twee kanten van dezelfde medaille worden getoond; het theater en het commentaar op theater, een maatschappij en het commentaar op die maatschappij. Het stuk is op geen enkele manier bedoeld om emotioneel mee te leven, al zit er wel veel humor in. Het bedient zich van sarcasme, ironie, absurdisme, zelfspot, lust om te spelen, zin om theater te maken. Het is een zinnenprikkelende voorstelling, die scherp is in zijn inhoud en mensen wakker moet schudden.’

  Hoe horen we die ironie en scherpe inhoud in de muziek van Kurt Weill terug?
  Enrico: ‘Allereerst in de opvallende orkestratie; je hoort geen romantische violen maar instrumenten die niet standaard in een klassiek orkest zijn opgenomen, zoals een volkse gitaar, een banjo en saxofoons aangevuld met knarsende trombones naast de ‘gewone’ cello en contrabas. Daarbij schrijft Weill veel gepuncteerde ritmes. De muziek klinkt – in positieve zin – ongepolijst, een beetje rauw en soms bijna attaquerend. Weill componeerde in een niet te vangen muziekstijl; hij gebruikte invloeden uit de jazz, chansons, de klassieke muziek, cabaret en balladen. Het is met recht een verbindingskunstwerk te noemen, want hij smeedt één geheel van al die verschillende stijlen.’
  Servé: ‘Tegelijkertijd staan Weills vaak warme, ronde melodieën in contrast met de vrij gruwelijke teksten over moord en doodslag van Brecht. Daardoor zit er altijd een discrepantie tussen wat de muziek met je doet en wat er tekstinhoudelijk gezegd wordt. Niets is wat het lijkt. Je blijft op het puntje van je stoel zitten om te ontdekken; wat wil dit stuk, wat wil deze muziek mij vertellen?’
  Enrico: ‘De verbinding van tekst en muziek heeft een heel sterke theatrale werking. Dat, én al die verschillende stijlen vereist een heel hoge mate van artisticiteit, van ons allemaal.’

  Voor wie is deze voorstelling geschikt?
  Enrico: ‘Voor iedereen met een open mind die de kunsten niet schuwt!’
  Servé: ‘Voor iedereen die bereid is op die trein te stappen. Kijk, als je met een zuur gezicht op het perron blijft staan, dan wordt het moeilijk… maar laat je je meevoeren, dan krijg je met Die Dreigroschenoper een lustvolle, zinnige, zinvolle, geestige, ironische, inspirerende, smakelijke avond.’

  TICKETS

  Info

  EXTRA TICKETS BESCHIKBAAR
  In Chassé Theater Breda zijn extra tickets beschikbaar gekomen. Dus grijp nu je kans om alsnog een kaartje te bemachtigen! Michael Wilmering speelt de rol van Macheath.
  
  Die Dreigroschenoper is een toneelstuk met muziek in een proloog en acht scènes naar The Beggar’s Opera van John Gay, door Bertolt Brecht (tekst) en Kurt Weill (muziek) in samenwerking met Elisabeth Hauptmann.

  Die Dreigroschenoper is zinnenprikkelend entertainment dat het publiek uitdaagt om kritisch te kijken naar de samenleving en moraal. Kurt Weill en Bertolt Brecht schreven dit satirisch theaterstuk met muziek, dat bol staat van de sociale kritiek, in 1928. Bijna honderd jaar later is het werk nog altijd even scherp en actueel. 

  Die Dreigroschenoper gaat over de slinkse gangster Macheath, gespeeld door acteur/zanger Maarten Heijmans, die trouwt met de dochter van de bedelaarskoning, Polly Peachum (Maartje Rammeloo). Vader Peachum (Huub Claessens) probeert Macheath ter dood veroordeeld te krijgen om zijn macht te behouden. Verraad, corruptie en omkoping tonen hoe deze (onder)wereld in elkaar zit. De opera begint met het wereldberoemde Die Moritat von Mackie Messer en eindigt met een cynische deus ex machina, ofwel een onverwachte ontknoping.

  Kurt Weills iconische muziek zoekt de grenzen op van het muzikale theater. In Die Dreigroschenoper smelten klassiek, cabaret, jazz en chanson samen tot een tijdloze en unieke ervaring. ‘Weill componeert in een niet te vangen muziekstijl; het is met recht een verbindingskunstwerk te noemen’, zegt de Limburgse en internationaal vermaarde dirigent Enrico Delamboye hierover. 

  Die Dreigroschenoper prikkelt en confronteert op een dynamische, hoog-artistieke wijze. ‘De muziek klinkt – in positieve zin – ongepolijst, een beetje rauw en soms bijna attaquerend. De verbinding van tekst en muziek heeft bovendien een heel sterke theatrale werking. Zoals in het beroemde Mackie Messer: de klanken verleiden, terwijl de tekstuele inhoud ontnuchtert. Dat, én al die verschillende stijlen vereist een heel hoge mate van artisticiteit, van ons allemaal.’ aldus Delamboye.

  Voor de regie van Die Dreigroschenoper kiest Opera Zuid voor theaterman Servé Hermans. Als artistiek directeur van Toneelgroep Maastricht maakte en regisseerde hij tal van succesvolle theaterstukken. Ook regisseerde hij de spektakelmusicals Dagboek van een herdershond en Het was Zondag in het Zuiden. Met Die Dreigroschenoper maakt hij zijn debuut als operaregisseur. ‘Ik vind het interessant dat het zo’n maatschappelijk en actueel stuk is. In Die Dreigroschenoper ligt de macht bij een paar mensen, in een samenleving waarin de grote meerderheid behoeftig is. Spiegel dat eens aan het tijdsgewricht waarin wij leven.’ De opera toont volgens Servé Hermans ‘een eigen, autonome wereld – herkenbaar, maar niet een omgeving waar het theaterpubliek zich dagelijks in beweegt.’ De absurde, ironische situaties houden ons een spiegel voor. Hoe verhoudt Mackheaths wereld zich tot onze eigen maatschappij? En om wie lachen we nu eigenlijk?
  
  Die Dreigroschenoper is een co-productie van Opera Zuid, Philzuid, Toneelgroep Maastricht, Theater aan het Vrijthof en PLT Theaters. En mede mogelijk gemaakt door Provincie Limburg, Provincie Noord-Brabant, Gemeente Maastricht, André Rieu en Marjorie Rieu, VSBfonds, het Cultuurfonds, de Gubbels-Huijnen Foundation, Stichting Kanunnik Salden/Nieuwenhof en de  Kurt Weill Foundation for Music.

  Die Dreigroschenoper duurt ongeveer tweeënhalf uur inclusief pauze en wordt gezongen in het Duits, met Nederlandse dialogen en met Nederlandse en Engelse boventiteling.

  IN GESPREK MET REGISSEUR SERVÉ HERMANS EN MUZIKAAL LEIDER ENRICO DELAMBOYE

  Servé, opera regisseren was een langgekoesterde wens van jou. Waarom koos je voor Die Dreigroschenoper?
  Servé: ‘Ik vind het interessant omdat het zo’n maatschappelijk stuk is. Maar het werk raakt ook heel erg aan de dag van vandaag. In Die Dreigroschenoper ligt de macht bij een paar mensen, in een samenleving waarin de grote meerderheid behoeftig is. Spiegel dat eens aan het tijdsgewricht waarin wij leven. Ik vind het belangwekkend dit stuk te spelen, al wil ik niks voor het publiek inkleuren. Mensen mogen hun eigen verbanden leggen.’
  Enrico: ‘Daarom staat onze Dreigroschen los van tijd en plaats.’
  Servé: ‘Exact, we laten het oorspronkelijke Victoriaanse Londen los en maken een eigen wereld die niet in een referentiekader past van wat jij en ik kennen. We zullen het hérkennen, maar het is niet de wereld waar het publiek in de schouwburg zich van nature in beweegt.’

  Bertolt Brecht creëerde met Die Dreigroschenoper naar eigen zeggen episch theater. Wat houdt dat in?
  Servé: ‘Episch theater is een vertellende theaterstijl die het publiek aanspoort de voorstelling meer met het hoofd te beleven dan met het hart. Een belangrijk onderdeel hiervan is het Verfremdungseffekt, het vervreemdingseffect. Dit zijn technieken die acteurs en regisseurs gebruiken om het publiek duidelijk te maken dat ze naar theater kijken. De toeschouwer wordt daardoor uitgedaagd na te denken en de gebeurtenissen te spiegelen aan de eigen situatie. Daarnaast is Die Dreigroschenoper een theaterstuk waarin twee kanten van dezelfde medaille worden getoond; het theater en het commentaar op theater, een maatschappij en het commentaar op die maatschappij. Het stuk is op geen enkele manier bedoeld om emotioneel mee te leven, al zit er wel veel humor in. Het bedient zich van sarcasme, ironie, absurdisme, zelfspot, lust om te spelen, zin om theater te maken. Het is een zinnenprikkelende voorstelling, die scherp is in zijn inhoud en mensen wakker moet schudden.’

  Hoe horen we die ironie en scherpe inhoud in de muziek van Kurt Weill terug?
  Enrico: ‘Allereerst in de opvallende orkestratie; je hoort geen romantische violen maar instrumenten die niet standaard in een klassiek orkest zijn opgenomen, zoals een volkse gitaar, een banjo en saxofoons aangevuld met knarsende trombones naast de ‘gewone’ cello en contrabas. Daarbij schrijft Weill veel gepuncteerde ritmes. De muziek klinkt – in positieve zin – ongepolijst, een beetje rauw en soms bijna attaquerend. Weill componeerde in een niet te vangen muziekstijl; hij gebruikte invloeden uit de jazz, chansons, de klassieke muziek, cabaret en balladen. Het is met recht een verbindingskunstwerk te noemen, want hij smeedt één geheel van al die verschillende stijlen.’
  Servé: ‘Tegelijkertijd staan Weills vaak warme, ronde melodieën in contrast met de vrij gruwelijke teksten over moord en doodslag van Brecht. Daardoor zit er altijd een discrepantie tussen wat de muziek met je doet en wat er tekstinhoudelijk gezegd wordt. Niets is wat het lijkt. Je blijft op het puntje van je stoel zitten om te ontdekken; wat wil dit stuk, wat wil deze muziek mij vertellen?’
  Enrico: ‘De verbinding van tekst en muziek heeft een heel sterke theatrale werking. Dat, én al die verschillende stijlen vereist een heel hoge mate van artisticiteit, van ons allemaal.’

  Voor wie is deze voorstelling geschikt?
  Enrico: ‘Voor iedereen met een open mind die de kunsten niet schuwt!’
  Servé: ‘Voor iedereen die bereid is op die trein te stappen. Kijk, als je met een zuur gezicht op het perron blijft staan, dan wordt het moeilijk… maar laat je je meevoeren, dan krijg je met Die Dreigroschenoper een lustvolle, zinnige, zinvolle, geestige, ironische, inspirerende, smakelijke avond.’

  TICKETS

  Cast

  Macheath	Maarten Heijmans
  Macheath (*Speelt 6, 10, 12 en 14 december)	Michael Wilmering*
  Polly Peachum	Maartje Rammeloo
  Jonathan Jeremiah Peachum	Huub Claessens
  Celia Peachum	Lien Haegeman
  Tiger Brown	Marcel van Dieren
  Lucy Brown	Nikki Treurniet
  Lucy Brown (*speelt 12 december)	Tabea Tatan*
  Die Spelunken-Jenny	Lucie van Ree
  Ein Moritatensänger	Kikki Géron
  Hakenfingerjakob	Jacques de Faber
  Filch	Pim van Drunen
  Münzmatthias	Tim Stoter
  Koor	Theaterkoor Opera Zuid
  Orkest	Philzuid

  

  Maarten
  Heijmans

  Macheath

  Website

  

  Michael
  Wilmering*

  Macheath (*Speelt 6, 10, 12 en 14 december)

  Website

  

  Maartje
  Rammeloo

  Polly Peachum

  Website

  

  Huub
  Claessens

  Jonathan Jeremiah Peachum

  

  Lien
  Haegeman

  Celia Peachum

  

  Marcel
  van Dieren

  Tiger Brown

  Website

  

  Nikki
  Treurniet

  Lucy Brown

  Website

  

  Tabea
  Tatan*

  Lucy Brown (*speelt 12 december)

  

  Lucie
  van Ree

  Die Spelunken-Jenny

  

  Kikki
  Géron

  Ein Moritatensänger

  Website

  

  Jacques
  de Faber

  Hakenfingerjakob

  Website

  

  Pim
  van Drunen

  Filch

  Website

  

  Tim
  Stoter

  Münzmatthias

  

  Philzuid

  Orkest

  Website

  Creatives

  Muzikale leiding	Enrico Delamboye
  Regie	Servé Hermans
  Decorontwerp	Amber Vandenhoeck
  Kostuumontwerp	Lobke Houkes
  Lichtontwerp	Uri Rapaport
  Dramaturgie	Joep Hupperetz
  Dramaturgie & vertaling dialogen	Ludo Costongs
  Choreografie & beweging	Martin Michel
  Kap & grime ontwerp	Pilo Pilkes
  Assistent muzikale leiding & koorleiding (*dirigeert 27 & 29 November)	Lochlan Brown*
  Assistent regie	Margot van Deursen
  Assistent regie	Roos Rol

  

  Enrico
  Delamboye

  Muzikale leiding

  

  Servé
  Hermans

  Regie

  

  Amber
  Vandenhoeck

  Decorontwerp

  Website

  

  Lobke
  Houkes

  Kostuumontwerp

  Website

  

  Uri
  Rapaport

  Lichtontwerp

  Website

  

  Joep
  Hupperetz

  Dramaturgie

  Website

  

  Ludo
  Costongs

  Dramaturgie & vertaling dialogen

  

  Martin
  Michel

  Choreografie & beweging

  

  Pilo
  Pilkes

  Kap & grime ontwerp

  

  Lochlan
  Brown*

  Assistent muzikale leiding & koorleiding (*dirigeert 27 & 29 November)

  Website

  

  Margot
  van Deursen

  Assistent regie

  

  Roos
  Rol

  Assistent regie

  Media

  ‘Het slotbeeld is prachtig en krachtig – iedereen kijkt toe hoe zij [Moritatensänger Kikki Géron] de moraal van dit episch theater muzikaal samenvat.’

  Recensie de Volkskrant

  ‘Grote kracht van Die Dreigroschenoper is de muziek […]. Het is een kolfje naar de hand van dirigent Enrico Delamboye, die de musici van Philzuid zwierig maar functioneel de weg wijst.’

  Recensie De Limburger

  ‘Het was vrijdag tijdens de première in het Theater aan het Vrijthof in Maastricht steeds alsof de theatrale scènes ter plekke ontstonden.’

  Recensie Trouw

  ‘Dit zeer kleurrijke universum wordt onmiskenbaar gedomineerd door de performance van acteur Maarten Heijmans, die Macheath een verrassende mix van nonchalante elegantie en uitzinnige energie meegeeft.’

  Recensie Concertclassic in het Frans

  ‘Mack the Knife was played by Maarten Heijmans, an actor who could sing. And he was brilliant, a five star performance which I shall remember for some time.’

  A very enjoyable production of the Brecht/Weill favourite by Opera Zuid

  ‘De gestileerde, deels in slowmotion uitgevoerde choreografieën (Martin Michel) zijn perfect toegesneden op de muziek en worden met veel verve uitgevoerd.’

  Recensie Theaterkrant

  ‘Maarten Heijmans speelt de charismatische knuffelschurk in ‘Dreigroschenoper’ bij Opera Zuid.’

  Recensie NRC

  ‘Vooral Haegemans solo in de ‘Ballade von der sexuellen Hörigkeit‘ was top en voor mij als Weill liefhebber een hoogtepunt.’

  Recensie Place de l’Opera

  ‘De frisse en gedurfde aanpak van regisseur Servé Hermans gaf het iconische werk van Brecht en Weill een nieuwe glans, zonder de scherpe maatschappelijke ondertoon te verliezen.’

  Recensie Chapeau

  ‘Een magnifieke cast die ervoor zorgt dat je je geen moment verveelt.’

  Recensie Opera Gazet

  ‘De grap waar de erven Weill niet mee instemden.’

  Podcast Klassiek Inside met Maartje Rammeloo

  ‘Wat gebeurt er als iedereen alleen nog maar met zichzelf bezig is?’

  Radiouitzending Kunststof met Maarten Heijmans

  Opium 4 december, vanuit de coulissen met Huub Claessens (Jonathan Jeremiah Peachum) va 36:10.

  Opium vanuit de coulissen met Huub Claessens

  ‘Satirisch commentaar op gevestigde orde in anti-opera’

  Eindhovens Dagblad

  ‘Opera Zuid toont overtuigend aan hoe actueel dit meesterwerk nog altijd is. Ook bewijst het gezelschap haar onmisbare rol in het Nederlandse opera- en theaterlandschap.’

  Chapeau – Feestelijke première

  ‘Regelmatig komt er uit de regisseursstoel een tevreden brul, soms komt Hermans zelf even wat voordoen.’

  NRC reportage

  ‘Uit een bijzondere samenwerking met Toneelgroep Maastricht ontstaat muziektheater dat tussen alle genres in hangt: rauw, speels, politiek geladen en verrassend actueel.’

  L1 artikel

  ‘Ik wil altijd ándere dingen blijven doen, projecten waarbij ik bang ben dat ik iets niet kan.’

  Volkskrant – interview Maarten Heijmans

  ‘We maken geen politiek theater. […] Het is een spiegel, maar het is afhankelijk van hoe je er zelf in kijkt.’

  Interview Lobke Houkes en Joep Hupperetz

  ‘Niets is wat het lijkt.’

  Luister

  ‘Het liefst kies ik projecten uit waar ik een beetje bang voor ben.’

  Interview met Maarten Heijmans

  ‘Servé Hermans, tussen troost en theatrale drift.’

  Interview met Servé Hermans

  ‘Dirigent en pianist Enrico Delamboye volgt zijn intuïtie.’

  Interview Enrico Delamboye in De Limburger

  Die Dreigroschenoper

  Programmaboekje

  ‘Met deze nieuwe productie lijkt Opera Zuid de kwadratuur van de cirkel te hebben opgelost.’

  Recensie Opéra Magazin

  Foto

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  Video

  Partners

  

  

  

  

  

• L’Étoile

  18 april 202514:07 Reacties uitgeschakeld voor L’Étoile

  

  Info

  Koning Ouf I kijkt ieder jaar uit naar zijn zelfbedachte verjaardagscadeau: een willekeurige onderdaan laten executeren. Dit jaar valt de keuze op de brutale marskramer Lazuli. Maar, hofastroloog Siroco waarschuwt de koning: Oufs ster is nauw verbonden met die van Lazuli. Dus als híj́ sterft, sterft Ouf. Dat laat de majesteit natuurlijk niet gebeuren: Lazuli’s leven wordt koste wat kost beschermd. Hij wordt flink in de watten gelegd en mag uiteindelijk zelfs trouwen met de prinses!

  Dit absurde gegeven vormt de basis van L’Étoile: een geestige, maatschappijkritische opera. Deze Opéra Bouffe laveert tussen luchtige komedie, zwarte humor en scherpe satire. Chabriers muziek is even verrassend als het plot: een speelse mix van sprankelende melodieën, impressionistische tinten en onderhuidse duisternis, waarin de invloed van Jacques Offenbach doorklinkt en zelfs vooruit wordt gewezen naar Kurt Weill. Met muzikale vondsten zoals een ‘kieteltrio’ en een ‘nies-aria’ weet Chabrier perfect de gekheid van macht en menselijke dwaasheid te vangen.
  
  Is L’Étoile een sprookje? Een politieke parodie? Existentiële satire? Het is alles tegelijk. Het houdt ons in ieder geval een lachspiegel voor, waarin de willekeur van macht, de zotheid van het lot en de vergankelijkheid van het bestaan op scherpzinnige wijze worden blootgelegd.

  Regisseur Matthew Eberhardt brengt dit unieke verhaal met veel enthousiasme tot leven. Hij roemt L’Étoile als ‘briljant muziektheater’. Met zijn veelzijdige ervaring in toneel, en muziektheater kijkt hij ernaar uit het publiek kennis te laten maken met de bizarre en soms pijnlijk herkenbare wereld van Chabriers eerste grote opera. 

  Orkest Philzuid verzorgt de muziek inL’Étoile onder leiding van de Franse dirigent Nicolas Krüger.
  
  L’Étoile duurt ongeveer tweeënhalf uur inclusief pauze en wordt gezongen en gesproken in het Frans, met Nederlandse en Engelse boventiteling.

  IN GESPREK MET REGISSEUR MATTHEW EBERHARDT

  Regisseur Matthew Eberhardt kan niet wachten zich onder te dompelen in de gekke, innovatieve en soms pijnlijk herkenbare wereld van L’Étoile. Hij ziet de relatief onbekende Emmanuel Chabrier als een onconventionele componist die muziek maakte zoals hij het voelde; speels, immens creatief en vol verrassingen!

  Waar gaat L’Étoile volgens jou over?
  ‘Ik vind L’Étoile allereerst een geweldig vermakelijk en ook heel toegankelijk stuk. Het toont een wereld waarin je in eerste instantie veel herkent, maar die gaandeweg steeds gekker en bizarder wordt. De reis die je als toeschouwer meemaakt is heel spannend, onvoorspelbaar, en grappig, zowel door het verhaal als de muziek.’

  L’Étoile bevat kritiek op de machtsverdeling en sociaalmaatschappelijke situatie van het negentiende-eeuwse Frankrijk. Zullen wij daar iets in herkennen?
  ‘De wereld van L’Étoile is voor ons goed te begrijpen. Het publiek zal ongetwijfeld bepaalde dingen herkennen. Een lichtelijk gek geworden bestuur bijvoorbeeld en de sterke hiërarchie in de maatschappij. Ik denk ook dat het publiek – helaas eigenlijk – bepaalde mensen uit onze tijd in de karakters terugziet. Daar hoef ik helemaal niet expliciet aan te refereren. En daarnaast gaat L’Étoile over hoe mensen omgaan met begrippen als de tijd, de dood en vergankelijkheid. Of je nu een koning of een wees bent, uiteindelijk zul je je eigen weg daarin moeten vinden. Dat is natuurlijk herkenbaar voor iedereen.’

  De componist, Emmanuel Chabrier, is niet zo’n bekende naam voor ons. Hoe klinkt zijn muziek?
  ‘Zijn werk herinnert aan veel componisten en stijlen, zoals Offenbach, Debussy, Ravel en Weill. Maar Chabrier heeft absoluut zijn eigen frisse en onconventionele benadering. Hij is niet bang om een stijl los te laten en creëert daarmee een eigen, unieke muziekstijl, die vol verrassingen zit. Zijn koorstukken bijvoorbeeld zijn heel actiegericht. Ze reageren onmiddellijk op wat er op dat moment in de scène gebeurt. Tegelijkertijd is zijn muziek bijzonder verfijnd en fragiel. Opera kan soms een storm aan geluid zijn, Chabriers werk is kwetsbaarder, er zit een lichtheid in op een heel spannende manier.’

  Kun je een voorbeeld geven van die verrassingen in de muziek?
  ‘Chabrier kreeg al van jongs af aan muzieklessen en zat graag achter de piano. Maar hij werkte als advocaat. Naast zijn baan bij het ministerie van Binnenlandse Zaken componeerde hij. Hoewel hij dus veel met wetten en regeltjes werkte, durfde hij het in zijn muziek aan om op een heel creatieve manier zijn verhaal te vertellen, zonder zich al te veel aan te trekken van stijlen en conventies. Er zit in L’Étoile bijvoorbeeld een kusjeskwartet, een kieteltrio en een nies-aria…! Hoe kom je erop?’

  Hoe kwam jij eigenlijk in de opera terecht?
  ‘Ik vond het als kind al heerlijk om naar muziek te luisteren en me voor te stellen welke verhalen werden verteld en hoe die eruit zouden zien. Ik ben begonnen als toneelregisseur, maar werkte al snel aan musicals en daarna aan opera. Ik vind opera zo’n mooie kunstvorm omdat iedereen samenwerkt. Hoe alle kunstdisciplines samenkomen en de vele manieren waarop je de inhoud kunt overbrengen in opera, dat vind ik eindeloos fascinerend!’

  TICKETS

  Info

  Koning Ouf I kijkt ieder jaar uit naar zijn zelfbedachte verjaardagscadeau: een willekeurige onderdaan laten executeren. Dit jaar valt de keuze op de brutale marskramer Lazuli. Maar, hofastroloog Siroco waarschuwt de koning: Oufs ster is nauw verbonden met die van Lazuli. Dus als híj́ sterft, sterft Ouf. Dat laat de majesteit natuurlijk niet gebeuren: Lazuli’s leven wordt koste wat kost beschermd. Hij wordt flink in de watten gelegd en mag uiteindelijk zelfs trouwen met de prinses!

  Dit absurde gegeven vormt de basis van L’Étoile: een geestige, maatschappijkritische opera. Deze Opéra Bouffe laveert tussen luchtige komedie, zwarte humor en scherpe satire. Chabriers muziek is even verrassend als het plot: een speelse mix van sprankelende melodieën, impressionistische tinten en onderhuidse duisternis, waarin de invloed van Jacques Offenbach doorklinkt en zelfs vooruit wordt gewezen naar Kurt Weill. Met muzikale vondsten zoals een ‘kieteltrio’ en een ‘nies-aria’ weet Chabrier perfect de gekheid van macht en menselijke dwaasheid te vangen.
  
  Is L’Étoile een sprookje? Een politieke parodie? Existentiële satire? Het is alles tegelijk. Het houdt ons in ieder geval een lachspiegel voor, waarin de willekeur van macht, de zotheid van het lot en de vergankelijkheid van het bestaan op scherpzinnige wijze worden blootgelegd.

  Regisseur Matthew Eberhardt brengt dit unieke verhaal met veel enthousiasme tot leven. Hij roemt L’Étoile als ‘briljant muziektheater’. Met zijn veelzijdige ervaring in toneel, en muziektheater kijkt hij ernaar uit het publiek kennis te laten maken met de bizarre en soms pijnlijk herkenbare wereld van Chabriers eerste grote opera. 

  Orkest Philzuid verzorgt de muziek inL’Étoile onder leiding van de Franse dirigent Nicolas Krüger.
  
  L’Étoile duurt ongeveer tweeënhalf uur inclusief pauze en wordt gezongen en gesproken in het Frans, met Nederlandse en Engelse boventiteling.

  IN GESPREK MET REGISSEUR MATTHEW EBERHARDT

  Regisseur Matthew Eberhardt kan niet wachten zich onder te dompelen in de gekke, innovatieve en soms pijnlijk herkenbare wereld van L’Étoile. Hij ziet de relatief onbekende Emmanuel Chabrier als een onconventionele componist die muziek maakte zoals hij het voelde; speels, immens creatief en vol verrassingen!

  Waar gaat L’Étoile volgens jou over?
  ‘Ik vind L’Étoile allereerst een geweldig vermakelijk en ook heel toegankelijk stuk. Het toont een wereld waarin je in eerste instantie veel herkent, maar die gaandeweg steeds gekker en bizarder wordt. De reis die je als toeschouwer meemaakt is heel spannend, onvoorspelbaar, en grappig, zowel door het verhaal als de muziek.’

  L’Étoile bevat kritiek op de machtsverdeling en sociaalmaatschappelijke situatie van het negentiende-eeuwse Frankrijk. Zullen wij daar iets in herkennen?
  ‘De wereld van L’Étoile is voor ons goed te begrijpen. Het publiek zal ongetwijfeld bepaalde dingen herkennen. Een lichtelijk gek geworden bestuur bijvoorbeeld en de sterke hiërarchie in de maatschappij. Ik denk ook dat het publiek – helaas eigenlijk – bepaalde mensen uit onze tijd in de karakters terugziet. Daar hoef ik helemaal niet expliciet aan te refereren. En daarnaast gaat L’Étoile over hoe mensen omgaan met begrippen als de tijd, de dood en vergankelijkheid. Of je nu een koning of een wees bent, uiteindelijk zul je je eigen weg daarin moeten vinden. Dat is natuurlijk herkenbaar voor iedereen.’

  De componist, Emmanuel Chabrier, is niet zo’n bekende naam voor ons. Hoe klinkt zijn muziek?
  ‘Zijn werk herinnert aan veel componisten en stijlen, zoals Offenbach, Debussy, Ravel en Weill. Maar Chabrier heeft absoluut zijn eigen frisse en onconventionele benadering. Hij is niet bang om een stijl los te laten en creëert daarmee een eigen, unieke muziekstijl, die vol verrassingen zit. Zijn koorstukken bijvoorbeeld zijn heel actiegericht. Ze reageren onmiddellijk op wat er op dat moment in de scène gebeurt. Tegelijkertijd is zijn muziek bijzonder verfijnd en fragiel. Opera kan soms een storm aan geluid zijn, Chabriers werk is kwetsbaarder, er zit een lichtheid in op een heel spannende manier.’

  Kun je een voorbeeld geven van die verrassingen in de muziek?
  ‘Chabrier kreeg al van jongs af aan muzieklessen en zat graag achter de piano. Maar hij werkte als advocaat. Naast zijn baan bij het ministerie van Binnenlandse Zaken componeerde hij. Hoewel hij dus veel met wetten en regeltjes werkte, durfde hij het in zijn muziek aan om op een heel creatieve manier zijn verhaal te vertellen, zonder zich al te veel aan te trekken van stijlen en conventies. Er zit in L’Étoile bijvoorbeeld een kusjeskwartet, een kieteltrio en een nies-aria…! Hoe kom je erop?’

  Hoe kwam jij eigenlijk in de opera terecht?
  ‘Ik vond het als kind al heerlijk om naar muziek te luisteren en me voor te stellen welke verhalen werden verteld en hoe die eruit zouden zien. Ik ben begonnen als toneelregisseur, maar werkte al snel aan musicals en daarna aan opera. Ik vind opera zo’n mooie kunstvorm omdat iedereen samenwerkt. Hoe alle kunstdisciplines samenkomen en de vele manieren waarop je de inhoud kunt overbrengen in opera, dat vind ik eindeloos fascinerend!’

  TICKETS

  Cast

  Ouf I	Erik Slik
  Lazuli	Brenda Poupard
  La Princesse Laoula	Anna Emelianova
  Siroco	Martijn Sanders
  Hérisson de Porc-Épic	Sander de Jong
  Aloès	Nienke Nasserian
  Tapioca	Jeroen de Vaal
  Koor	Theaterkoor Opera Zuid
  Orkest	Philzuid

  

  Erik
  Slik

  Ouf I

  Website

  

  Brenda
  Poupard

  Lazuli

  

  Anna
  Emelianova

  La Princesse Laoula

  Website

  

  Martijn
  Sanders

  Siroco

  Website

  

  Sander
  de Jong

  Hérisson de Porc-Épic

  Website

  

  Nienke
  Nasserian

  Aloès

  Website

  

  Jeroen
  de Vaal

  Tapioca

  

  Philzuid

  Orkest

  Creatives

  Muzikale leiding	Nicolas Krüger
  Regie	Matthew Eberhardt
  Decor- & kostuumontwerp	Zahra Mansouri
  Lichtontwerp	Danny Vavrečka
  Kap & grime ontwerp	Pilo Pilkes
  Assistent muzikale leiding & koorleiding	Bianca Chillemi
  Assistent regie	Nicole Morel
  Assistent regie & taalcoach	Geoffrey Boissy

  

  Nicolas
  Krüger

  Muzikale leiding

  Website

  

  Matthew
  Eberhardt

  Regie

  Website

  

  Zahra
  Mansouri

  Decor- & kostuumontwerp

  Website

  

  Danny
  Vavrečka

  Lichtontwerp

  Website

  

  Pilo
  Pilkes

  Kap & grime ontwerp

  

  Bianca
  Chillemi

  Assistent muzikale leiding & koorleiding

  

  Nicole
  Morel

  Assistent regie

  

  Geoffrey
  Boissy

  Assistent regie & taalcoach

  Media

  Foto

  

  

  

  

  

  

  

  Video

• Hartwerk (BOM 2024)

  18 juni 202413:52 Reacties uitgeschakeld voor Hartwerk (BOM 2024)

  “Buurt Opera Malpertuis is in vijf jaar Maastrichtse publiekslieveling geworden: ‘Een plek waar ik me thuisvoel, dit zijn mijn mensen’”

  > Interview De Limburger

  Programmaboekje

  > Hartwerk

  ‘We laten een deel van ons leven op het toneel zien.’

  > Interview RTV Maastricht

  

  Info

  ‘We creëren, met de eigen blote handen. We maken, mollen, breken, proberen en repareren, ons hart.’

  Sinds vijf jaar brengen buurtbewoners met Buurt Opera Malpertuis (BOM) hun verhalen en ervaringen op het podium van Opera Zuid. Samen met regisseur Tamara Jongerden, zangcoach en coregisseur Ginette Puylaert, en muzikaal leider Tim Sabel geven ze – vanuit Studio Malpertuis, de thuisbasis van Opera Zuid – een kijkje in hun leven. Om dit vijfjarig jubileum te vieren creëren de deelnemers, met hart en ziel, een muziek-theatrale collage-voorstelling:

  Hartwerk

  Vanuit hun ateliers werken de BOM-kunstenaars aan een project. Ze creëren kunst, maar eigenlijk gaat Hartwerk over dingen die kapot zijn. 

  Er is altijd iets te maken, op te lappen, of te repareren: de gordijnrails, een kapotte klok, een gebarsten theepot, een botbreuk of een gebroken hart.

  Hartwerk is één grote poging om dingen te ‘fiksen’, met goudlijm of met eigengemaakte haute couture-creaties. Een groep jeugdige onderzoekers houdt de kunstenaars in de gaten tijdens het maken, mollen, breken, proberen en repareren.

  In de jubileumvoorstelling staat de muziek van Giacomo Puccini centraal (hij overleed in 2024 100 jaar geleden). Daarnaast is er in Hartwerk muziek te horen van onder anderen Schumann en Ravel. De muzikale begeleiding is in handen van een ensemble bestaande uit jonge, getalenteerde studenten van het Conservatorium Maastricht.

  Toegang is gratis. Reserveren is verplicht!
  Let op: Op dit moment zijn alle voorstellingen uitverkocht.

  De BOM is een samenwerking tussen Opera Zuid, Conservatorium Maastricht, Trajekt en de Kunstketel en wordt mede mogelijk gemaakt door Cultuurmakers Maastricht, Fonds voor Cultuurparticipatie, Gemeente Maastricht, Elisabeth Strouven Fonds, Stichting Kanunnik Salden/Nieuwenhof, VSBfonds, Rabobank en Cultuurfonds Limburg.

  Foto: Bjorn Frins
  Met dank aan model Amani, en aan Vera Hamers van TerraVera voor de locatie en rekwisieten bij de fotoshoot van het campagnebeeld.

  IN GESPREK MET ZANGCOACH EN COREGISSEUR GINETTE PUYLAERT

  Wat is er bijzonder aan Buurt Opera Malpertuis?

  ‘Ik vind het waanzinnig mooi dat de BOM een voortdurende wisselwerking is tussen buurtbewoners, musici en artistiek team, maar ook tussen mensen van verschillende culturele achtergronden en tussen generaties – van kinderen tot ouderen. Bovendien gaan onze voorstellingen altijd over de mensen die op het toneel staan en wat zíj́ te vertellen hebben. We horen letterlijk de stem van de mensen uit Maastricht. Vorig seizoen vertelde een van de buurtbewoners haar persoonlijke verhaal in het dialect, dat was zo tof. Je voelde de herkenning in het publiek; van de ene kant omdat een persoonlijk verhaal juist heel herkenbaar kan zijn voor véél mensen, maar ook omdat zij hun ‘moedertaal’ sprak en niet Nederlands, of bijvoorbeeld Italiaans zoals in veel opera’s gebeurt. Daarnaast vertellen wij het verhaal altijd in meerdere lagen, dus er is nooit alléén het (gesproken of gezongen) woord, maar het wordt versterkt door beweging en/of muzikale elementen.’

  Hoe creëren jullie een Buurt Opera Malpertuis-voorstelling?

  ‘Dat gaat heel organisch en met alle deelnemers samen. We worden vaak geïnspireerd door muziekstukken die deelnemers aandragen, of door toevalligheden tijdens het maakproces of een eerder seizoen (zoals de telefoon uit Blijft u aan de lijn, 2023). Als Tamara, Tim en ik daaruit een thema hebben gekozen, volgt de gezamenlijke experimenteerfase; we praten, brainstormen en onderzoeken wat we precies willen zeggen met de voorstelling. Vervolgens gaan we concreet aan de slag met drie onderdelen. Ik werk met de buurtbewoners onder andere aan de zangstukken. Regisseur Tamara werkt aan de gesproken teksten en het toneelspel of improvisaties. En Tim, de muzikaal leider, creëert samen met de musici van het conservatorium het muzikale web dat de hele voorstelling verbindt.’

  Wat is de rol van de stem en van zingen bij Buurt Opera Malpertuis?

  ‘De taak van het creatieve team (Tamara, Tim en ik) is om de buurtbewoners te helpen hun stem en hun verhalen te vinden. Samen proberen we de kwaliteiten en krachten die zich in hen schuilhouden te (her)ontdekken. Als dat lukt krijg je een heel bijzondere uitvoering, die helemaal ‘eigen’ wordt gemaakt samen met de deelnemers.

  Daarnaast ontdekken de spelers in de zangstudio vaak iets nieuws in hun stem; hoe ze meer volume maken, maar bijvoorbeeld ook dat ze ruimte mogen innemen met hun stem, sprekend of zingend. Dat geldt net zo goed voor de kinderen die meedoen. Ouders vertellen dat ze hun kind zien groeien; dat ze zichzelf meer durven te laten zien, op school en thuis.

  En het is mooi om te merken hoe de band tussen kinderen, volwassenen en studenten van het conservatorium ontstaat. Op een gegeven moment zitten ze allemaal samen te lunchen, als één grote familie. Ook dat is de kracht van muziek in Buurt Opera Malpertuis.’

  ---

  TICKETS

  Info

  ‘We creëren, met de eigen blote handen. We maken, mollen, breken, proberen en repareren, ons hart.’

  Sinds vijf jaar brengen buurtbewoners met Buurt Opera Malpertuis (BOM) hun verhalen en ervaringen op het podium van Opera Zuid. Samen met regisseur Tamara Jongerden, zangcoach en coregisseur Ginette Puylaert, en muzikaal leider Tim Sabel geven ze – vanuit Studio Malpertuis, de thuisbasis van Opera Zuid – een kijkje in hun leven. Om dit vijfjarig jubileum te vieren creëren de deelnemers, met hart en ziel, een muziek-theatrale collage-voorstelling:

  Hartwerk

  Vanuit hun ateliers werken de BOM-kunstenaars aan een project. Ze creëren kunst, maar eigenlijk gaat Hartwerk over dingen die kapot zijn. 

  Er is altijd iets te maken, op te lappen, of te repareren: de gordijnrails, een kapotte klok, een gebarsten theepot, een botbreuk of een gebroken hart.

  Hartwerk is één grote poging om dingen te ‘fiksen’, met goudlijm of met eigengemaakte haute couture-creaties. Een groep jeugdige onderzoekers houdt de kunstenaars in de gaten tijdens het maken, mollen, breken, proberen en repareren.

  In de jubileumvoorstelling staat de muziek van Giacomo Puccini centraal (hij overleed in 2024 100 jaar geleden). Daarnaast is er in Hartwerk muziek te horen van onder anderen Schumann en Ravel. De muzikale begeleiding is in handen van een ensemble bestaande uit jonge, getalenteerde studenten van het Conservatorium Maastricht.

  Toegang is gratis. Reserveren is verplicht!
  Let op: Op dit moment zijn alle voorstellingen uitverkocht.

  De BOM is een samenwerking tussen Opera Zuid, Conservatorium Maastricht, Trajekt en de Kunstketel en wordt mede mogelijk gemaakt door Cultuurmakers Maastricht, Fonds voor Cultuurparticipatie, Gemeente Maastricht, Elisabeth Strouven Fonds, Stichting Kanunnik Salden/Nieuwenhof, VSBfonds, Rabobank en Cultuurfonds Limburg.

  Foto: Bjorn Frins
  Met dank aan model Amani, en aan Vera Hamers van TerraVera voor de locatie en rekwisieten bij de fotoshoot van het campagnebeeld.

  IN GESPREK MET ZANGCOACH EN COREGISSEUR GINETTE PUYLAERT

  Wat is er bijzonder aan Buurt Opera Malpertuis?

  ‘Ik vind het waanzinnig mooi dat de BOM een voortdurende wisselwerking is tussen buurtbewoners, musici en artistiek team, maar ook tussen mensen van verschillende culturele achtergronden en tussen generaties – van kinderen tot ouderen. Bovendien gaan onze voorstellingen altijd over de mensen die op het toneel staan en wat zíj́ te vertellen hebben. We horen letterlijk de stem van de mensen uit Maastricht. Vorig seizoen vertelde een van de buurtbewoners haar persoonlijke verhaal in het dialect, dat was zo tof. Je voelde de herkenning in het publiek; van de ene kant omdat een persoonlijk verhaal juist heel herkenbaar kan zijn voor véél mensen, maar ook omdat zij hun ‘moedertaal’ sprak en niet Nederlands, of bijvoorbeeld Italiaans zoals in veel opera’s gebeurt. Daarnaast vertellen wij het verhaal altijd in meerdere lagen, dus er is nooit alléén het (gesproken of gezongen) woord, maar het wordt versterkt door beweging en/of muzikale elementen.’

  Hoe creëren jullie een Buurt Opera Malpertuis-voorstelling?

  ‘Dat gaat heel organisch en met alle deelnemers samen. We worden vaak geïnspireerd door muziekstukken die deelnemers aandragen, of door toevalligheden tijdens het maakproces of een eerder seizoen (zoals de telefoon uit Blijft u aan de lijn, 2023). Als Tamara, Tim en ik daaruit een thema hebben gekozen, volgt de gezamenlijke experimenteerfase; we praten, brainstormen en onderzoeken wat we precies willen zeggen met de voorstelling. Vervolgens gaan we concreet aan de slag met drie onderdelen. Ik werk met de buurtbewoners onder andere aan de zangstukken. Regisseur Tamara werkt aan de gesproken teksten en het toneelspel of improvisaties. En Tim, de muzikaal leider, creëert samen met de musici van het conservatorium het muzikale web dat de hele voorstelling verbindt.’

  Wat is de rol van de stem en van zingen bij Buurt Opera Malpertuis?

  ‘De taak van het creatieve team (Tamara, Tim en ik) is om de buurtbewoners te helpen hun stem en hun verhalen te vinden. Samen proberen we de kwaliteiten en krachten die zich in hen schuilhouden te (her)ontdekken. Als dat lukt krijg je een heel bijzondere uitvoering, die helemaal ‘eigen’ wordt gemaakt samen met de deelnemers.

  Daarnaast ontdekken de spelers in de zangstudio vaak iets nieuws in hun stem; hoe ze meer volume maken, maar bijvoorbeeld ook dat ze ruimte mogen innemen met hun stem, sprekend of zingend. Dat geldt net zo goed voor de kinderen die meedoen. Ouders vertellen dat ze hun kind zien groeien; dat ze zichzelf meer durven te laten zien, op school en thuis.

  En het is mooi om te merken hoe de band tussen kinderen, volwassenen en studenten van het conservatorium ontstaat. Op een gegeven moment zitten ze allemaal samen te lunchen, als één grote familie. Ook dat is de kracht van muziek in Buurt Opera Malpertuis.’

  ---

  TICKETS

  Cast

  Zang en spel	Martin Callejas Neyra, Jacques de Faber (operazanger), Dirk den Haan, Lian Heuts, Kitty Jacobs, Julise Kock, Joke de Mos, Ellie Peters, Els Schepers, Guillaume Stassen, Tara Velting, Anja Vrancken, Alice Weltens
  Kinderen	Asmae, Aya, Malak, Nikol, Nora, Romy, Sarah
  Fluit	Lucia Soler Garcia
  Altsaxofoon	Marie Haesen
  Altsaxofoon	Jort Reijnders
  Baritonsaxofoon	Afonso Cunha
  Baritonsaxofoon	Maria Ruiz Orcera
  Percussie	Pablo Navarro Diez
  Harp	Anna Pilleroni
  Viool	Irina Trajkovska
  Altviool	Maria Rimskaia
  Cello	Mara Giribaldi
  Repetitor (piano)	Zoe Liu

  Creatives

  Regie	Tamara Jongerden, Ginette Puylaert
  Muzikale leiding	Tim Sabel
  Zangcoaching	Ginette Puylaert
  Kinderrepetitor en regieassistentie	Tim Stoter
  Toneelbeeld	Nathalie Smeets, Lonneke Stomphorst
  Kostuums	Kostuumatelier Opera Zuid
  Lichtontwerp	MartinJan Gaasbeek
  Productieleiding	Kyra Bertram
  Opbouwwerk	Manon Pachen (Trajekt)
  Geluidstechniek	Jannes Noorman
  Kap & grime	Leonne Welie

  Media

  “Buurt Opera Malpertuis is in vijf jaar Maastrichtse publiekslieveling geworden: ‘Een plek waar ik me thuisvoel, dit zijn mijn mensen’”

  Interview De Limburger

  Programmaboekje

  Hartwerk

  ‘We laten een deel van ons leven op het toneel zien.’

  Interview RTV Maastricht

  Foto

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  Video

  Partners